نخستین تراشه احیای بینایی در چشم بیمار کاشته شد

به نقل از تک کرانچ، به گفته وی فعالیت با PRIMA بخشی از فرایند وسیع تر برای توسعه یک رابط مغز و رایانه نوین به حساب می آید. اشتارگات یک بیماری ارثی چشمی است که به تدریج بینایی مرکزی را از بین می برد.

به گفته هوداک مدیر عامل سابق و یکی از هم بنیانگذاران نورالینک که تراشه مغزی تولید می کند، در این باره می گوید: شبکیه بخشی از سیستم عصبی مرکزی است. ما کاشت حلزون شنوایی، پروتزهای شبکیه و پروتزهای حرکتی، همگی را انواع مختلفی از رابط مغز و رایانه می دانیم.

وی به دیدگاهی اشاره کرد که در آن رابط های مغز و تراشه شامل طیف وسیع تری از کاربردهای فناوری پزشکی می شوند و فقط راهی برای کنترل رایانه ها نیستند. هرچند PRIMA به طور تجاری در اروپا برای بیمارانی که بینایی شان را به دلیل آتروفی جغرافیایی، نوع پیشرفته ماکولار دژنراسیون مرتبط با سن پیشرفته، از دست داده اند، فراهم کرد اما شرکت معتقد است این رویکرد را می توان برای بیماری های مختلف از جمله بیماری اشتارگات که هم اکنون غیرقابل درمان تلقی می شود، به کار برد.

این بیماری روی بخش خارجی شبکیه تاثیر می گذارد و به مرگ تدریجی سلول های حسگرنور در چشم منجر می شود واحتمالا بخش داخلی شبکیه را حفظ می کند که این بخش سیگنال های بصری را به مغز منتقل می کند. بیماری مذکور به ایجاد نقطه کور مرکزی در چشم منجر می شود که با گذر زمان بزرگ تر می شود.

شرکت مدعی است بیمار مبتلا مذکور ایمپلنت PRIMA را در ماه می دریافت کرده است. این فرایند بخشی از آزمایشی ادامه دار در بیمارستان چشم سیدنی در استرالیا است.

بیمار مذکور طی نخستین جلسه توانبخشی یک حرف را دید و در جلسه دوم توانست یک کلمه را بخواند. بیماران برای استفاده از این دستگاه جراحی یک ساعته ای را پشت سر گذاشتند که طی آن تراشه ای کوچک پشت چشم شان، یعنی جایی که گیرنده های نور آسیب تخریب شده اند، کاشته شد.

در مرحله بعد عینکی مجهز به دوربین به آنها داده شد که نمایی از جهان را به تراشه منتقل می کند. این ایمپلنت در اصل مانند یک گیرنده نور مصنوعی عمل می کند.

هوداک در این باره می گوید: دستگاهی که این بیمار دارد، یک ایمپلنت دو در دو میلیمتر است که پشت چشم وی قرار می گیرد و به همین دلیل شبیه یک نی است. البته اینطور نیست که فرد میدان دید گسترده‌ای با دید رنگی داشته باشد.

این یک وصله در مرکز بینایی و سیاه وسفید است. البته گجت کنتراست بالایی دارد و به همین دلیل فرد می تواند چند حرف را یکجا ببیند.

گام بعدی وسیع تر کردن میدان دید است. بنابراین برای ساختن یک ایمپلنت بزرگ تر، باید انحنای چشم را در نظر گرفت و همچنین باید الکترودها را کوچک تر کرد تا بتوان به سطحی از جزئیاتِ بینایی نزدیک شد که در بینایی طبیعی وجود دارد.