پشت پرده سفر عاصم منیر به تهران؛ پاکستان می‌تواند ایران و آمریکا را دوباره به میز مذاکره بازگرداند؟
سفر منیر می‌تواند نشانه‌ای از تمایل تهران برای مشارکت در یک فرآیند عملی و همچنین توانایی پاکستان برای تغییر میانجیگری خود از مدیریت بحران به سمت گام‌های ملموس برای پایان دادن به جنگ باشد.
به نقل از عرب ویکلی، سفر فرمانده ارتش پاکستان به ایران در حالی است که اسلام‌آباد به دنبال حفظ ارتباط با هر دو طرف درگیری است و از نقش خود به عنوان یک میانجی کلیدی در سال جاری بهره می‌برد. رویترز گزارش داده است که این سفر پس از مذاکراتی است که منیر در تابستان با رهبران ایران انجام داد و بر جلوگیری از تشدید بیشتر تنش، بازگشایی تنگه هرمز و تسریع پایان جنگ متمرکز بود.
این سفر، آزمایشی خواهد بود که آیا پاکستان می‌تواند پس از اختلاف نظر در تلاش‌های قبلی بر سر امنیت دریایی و تضمین‌های لازم برای پایان دادن به درگیری، تماس‌های خود با واشنگتن و تهران را به یک فرآیند مذاکره پایدار تبدیل کند یا خیر. اما خود این سفر نشان نمی‌دهد که دو طرف به تفاهم جدیدی رسیده‌اند.
هیچ نشانه‌ای مبنی بر اینکه منیر حامل یک توافق آماده یا یک پیشنهاد نهایی برای حل و فصل جنگ است، وجود ندارد. هرمز می‌تواند گام اول احتمالی باشد تنگه هرمز یکی از فوری‌ترین مسائلی است که تلاش میانجیگری با آن مواجه است.
این آبراه باریک، مسیری حیاتی برای تجارت جهانی انرژی است و اختلال در حمل و نقل دریایی از طریق آن می‌تواند قیمت نفت، هزینه‌های حمل و نقل و حق بیمه را افزایش دهد. بازگرداندن عبور ایمن و منظم می‌تواند نقطه شروع عملی برای کاهش تنش باشد، حتی قبل از اینکه طرفین به توافق گسترده‌تری در مورد اختلافات سیاسی و امنیتی که زیربنای جنگ هستند، برسند.
تنش‌های دریایی همچنان حل‌نشده باقی مانده است. رویترز روز دوشنبه گزارش داد که ایران پیشنهاد بازگشایی تنگه را ظرف هفت روز حفظ کرده است، زیرا تهران و واشنگتن همچنان به تبادل اتهامات در مورد مسئولیت ناامنی در آبراه ادامه می‌دهند.
این امر، میانجی‌ها را با وظیفه دشوار یافتن ترتیباتی روبرو می‌کند که امکان از سرگیری حمل و نقل دریایی را بدون تبدیل بازگشایی موقت به منبع دیگری از رویارویی بر سر شرایط و اجرای آن فراهم کند. هر گونه توافق عملی احتمالاً باید به چند سؤال مرتبط، از جمله آزادی ناوبری، تضمین‌های امنیتی و هرگونه محدودیت اعمال شده بر ترافیک دریایی، بپردازد.
مذاکره‌کنندگان همچنین باید مشخص کنند که چگونه گام‌های کاهش تنش در دریا می‌تواند با خواسته‌های سیاسی گسترده‌تر طرفین مرتبط باشد. چالش این است که هیچ‌یک از طرفین ممکن است نخواهند قبل از تضمین حفظ منافع اصلی خود، از اهرم فشار خود دست بکشند.
بنابراین، اقداماتی که برای کاهش تنش‌ها در نظر گرفته شده می‌تواند در مبارزه گسترده‌تر بر سر شرایط پایان جنگ درگیر شود. نفوذ پاکستان محدودیت‌هایی دارد میانجیگری پاکستان به توانایی آن در برقراری ارتباط با هر دو طرف در زمانی که تماس‌های مستقیم دشوار یا مذاکرات متوقف شده متکی است.
اسلام‌آباد می‌تواند پیام‌ها را منتقل، زمینه‌های توافق احتمالی را بررسی و به کاهش اختلافات کمک کند، اما باید اعتماد هر دو طرف را نیز حفظ کند بدون اینکه به نظر برسد از یک طرف جانبداری می‌کند. مشارکت منیر به این ابتکار عمل، بُعد امنیتی قوی می‌بخشد.
ارتش پاکستان نقش محوری در تصمیم‌گیری‌های استراتژیک و روابط خارجی این کشور ایفا می‌کند، در حالی که درگیری شامل عملیات نظامی و امنیت مسیرهای اصلی کشتیرانی ممکن است نیاز به تماس‌هایی داشته باشد که فراتر از کانال‌های دیپلماتیک متعارف باشد. با این حال، اسلام آباد ابزارهای محدودی برای تحمیل توافق دارد.
این کشور به تنهایی نمی‌تواند بی‌اعتمادی متقابل بین واشنگتن و تهران را حل یا خواسته‌های رقابتی آنها در مورد تضمین‌های امنیتی و شرایط پایان دادن به خصومت‌ها را حل و فصل کند. ارزش تلاش‌های آن به این بستگی دارد که آیا این تماس‌ها به جای تبادل مواضع دیگر، گام‌های مشخصی را به دنبال خواهد داشت یا خیر.
بنابراین، اولین هدف برای میانجی‌ها ممکن است مجموعه‌ای محدود از ترتیبات برای جلوگیری از تشدید بیشتر تنش و بازگرداندن درجه‌ای از عادی‌سازی به ترافیک دریایی قبل از پرداختن به مسائل بحث‌برانگیزتر باشد. چنین فرآیندی مستلزم تعهدات هر دو طرف، رویه‌های اجرایی روشن و ابزاری برای تأیید پایبندی است.
اسلام‌آباد در حال پیمودن مسیری باریک بین نیاز به تثبیت نقش خود به عنوان میانجی و دشواری تطبیق خواسته‌هایی است که همچنان از هم دورند. سفر منیر می‌تواند نشانه‌ای از تمایل تهران برای مشارکت در یک فرآیند عملی و همچنین توانایی پاکستان برای تغییر میانجیگری خود از مدیریت بحران به سمت گام‌های ملموس برای پایان دادن به جنگ باشد.
با این حال، معیار تعیین‌کننده موفقیت، خودِ جلسه یا اظهاراتی که صلح را تأیید می‌کنند، نیست. بلکه این خواهد بود که آیا این سفر راه را برای تفاهم‌های عملی در مورد هرمز و کاهش خصومت‌ها باز می‌کند یا نه.
تا زمانی که نشانه‌هایی از چنین پیشرفتی باشد، ماموریت پاکستان همچنان تلاشی برای یافتن راهی برای خروج از جنگ است نه شواهدی مبنی بر نزدیک بودن توافق.
