۱۲ شرکت خودروسازی که روزی در اوج بودند اما به‌مرور افت کردند؛ از دوران طلایی تا افول
این فهرست به بررسی ۱۲ برند خودروسازی می‌پردازد که در طول زمان از اوج شهرت و کیفیت خود فاصله گرفته و با افول شرکت‌های خودروسازی که زمانی محبوب بودند، دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند.
صنعت خودروسازی در سال‌های اخیر با مشکلات متعددی دست و پنجه نرم می‌کند. رشد کند بازار، مسائل مربوط به توان خرید مشتریان، پایان مشوق‌های خودروهای برقی و افزایش احساس عمومی مبنی بر کاهش کیفیت محصولات، از جمله این چالش‌ها به‌شمار می‌روند.
نارضایتی مشتریان از برخی روندهای جدید مانند استفاده گسترده از گیربکس‌های CVT یا نمایشگرهای لمسی پیچیده نیز به این مشکلات دامن زده است، در نتیجه تعداد قابل توجهی از شرکت‌های خودروسازی که زمانی در اوج محبوبیت و کیفیت بودند، حالا با افت چشمگیری روبرو هستند. این فهرست به بررسی ۱۲ برند خودروسازی می‌پردازد که در طول زمان از اوج شهرت و کیفیت خود فاصله گرفته و با افول شرکت‌های خودروسازی که زمانی محبوب بودند، دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند.
افت کیفیت و محبوبیت نیسان سال‌هاست که ادامه دارد. این برند از سال 2003 گیربکس‌های ایکس‌ترونیک CVT (که به JATCO نیز معروف است) را در بسیاری از مدل‌های محبوب خود مانند نیسان مورانو و نیسان روگ به کار برد.
این گیربکس‌ها به نقطه ضعف بزرگی برای رانندگان نیسان تبدیل شده‌اند و داستان‌های متعددی از خرابی ناگهانی و زودهنگام آن‌ها به گوش می‌رسد. هرچند گیربکس‌های CVT نیسان بهبود یافته‌اند، اما برنامه‌ی نگهداری خوش‌بینانه‌ی شرکت و توصیه‌های کاربران برای تعویض زودتر روغن، حاکی از ادامه دار بودن این نگرانی‌هاست.
علاوه بر این، نیسان از سال ۲۰۲۲ موتورهای ۳ سیلندر را در مدل‌هایی مانند روگ معرفی کرده که با مشکلات خاص خود همراه است و تصمیم به توقف تولید کامیون تایتان نیز نارضایتی‌هایی را به دنبال داشته است. سیر نزولی کرایسلر برای چندین نسل ادامه داشته است.
این برند زمانی با موتورها و طرح‌های خاص خود در دوران خودروهای عضلانی آمریکا بازیگر بزرگی بود. اما در دهه‌های اخیر، کرایسلر با مشکلات فراوان در زمینه برق خودرو، انتخاب‌های طراحی عجیب و مسائل مربوط به قابلیت اطمینان، با انتقادات زیادی مواجه شد.
در حال حاضر، کرایسلر تنها دو مدل مینی‌ون پاسیفیکا و وویجر را در بازار خودرو عرضه می‌کند که حتی پاسیفیکا نیز که زمانی جزو بهترین مینی‌ون‌ها بود، به سطح متوسطی سقوط کرده است. با وجود این‌که به‌نظر می‌رسد این برند در آستانه تعطیلی است، شرکت مادر استلانتیس برنامه‌هایی برای بازسازی آن با معرفی سه مدل جدید در سال‌های آینده دارد.
بی‌ام‌و زمانی یک انتخاب بدیهی برای خودروهای آلمانی با طراحی‌های جذاب، ترکیب لوکس و عملکرد بالا و نمادی از موقعیت اجتماعی محسوب می‌شد. با این حال، بی‌ام‌و در سال‌های اخیر با اتخاذ سیاستی بحث‌برانگیز، با ارائه ویژگی‌هایی مانند گرم‌کن صندلی از طریق اشتراک ماهانه، کل هواداران خود را ناراحت کرد.
این تصمیم که به‌شدت مورد انتقاد قرار گرفت و به‌عنوان نمونه‌ای از «پایین‌آوردن عمدی کیفیت و ارزش محصولات» شناخته شد، باعث شد بسیاری از هواداران قدیمی این برند را ترک کنند. هرچند بی‌ام‌و در سال ۲۰۲۳ این مدل اشتراکی را برای گرم‌کن صندلی لغو کرد، اما همچنان برای سایر ارتقاهای نرم‌افزاری و برخی ویژگی‌های ایمنی از آن استفاده می‌کند، که انتقادات تند را تا به امروز حفظ کرده است.
تسلا به‌عنوان جدیدترین خودروساز در این فهرست، اولین خودروهای خود را در سال 2008 عرضه کرد. اگرچه این شرکت در طول زمان توانست کیفیت ساخت اولیه و نقص‌هایی مانند فاصله پنل‌ها را بهبود بخشد، اما این شهرت منفی هرگز به‌طور کامل از بین نرفت.
بزرگترین چالش تسلا در بخش نرم‌افزاری ظاهر شد. ایلان ماسک سال‌ها پیش وعده رانندگی کاملا خودکار را در خودروهای تسلا داد که با تاخیرهای فراوان مواجه شد.
سپس، تسلا قابلیت «رانندگی کاملا خودکار» (Full Self-Driving) را به‌عنوان یک سرویس اشتراکی ماهانه عرضه کرد، در حالی که این قابلیت همچنان نیمه‌خودکار است. عرضه سایبرتراک نیز با واکنش‌های متفاوتی روبرو شد و با مشکلاتی مانند ظرفیت یدک‌کشی غیرواقعی و نقص در سیستم ایمنی صندوق جلویی، به یک شکست بزرگ برای این شرکت تبدیل شده است.
دوج نیز سرگذشتی مشابه کرایسلر دارد. این برند در دوران خودروهای عضلانی آمریکا با مدل‌های چارجر و چلنجر بسیار محبوب بود.
دوج برای مدت طولانی‌تر از سایر خودروسازان آن دوران، به این هویت خود پایبند ماند و هنوز هم مدل چارجر را می‌فروشد، هرچند چلنجر دیگر تولید نمی‌شود. پس از جدایی برند رم و تبدیل شدن آن به یک برند مستقل، دوج به آرامی ارزش خود را از دست داد.
در حال حاضر، تنها دو خودرو در وب‌سایت دوج فهرست شده‌اند: چارجر و شاسی‌بلند دوج دورانگو. بسیاری از خودروهای تولید متوقف شده‌ی این برند، مانند دوج جورنی، دارای پایین‌ترین امتیازات در وب‌سایت‌های نقد و بررسی خودرو بودند.
استلانتیس برنامه‌هایی برای احیای دوج در آمریکا دارد و انتظار می‌رود مدل‌های جدیدی در سال‌های آینده عرضه شوند. جیپ محبوب‌ترین خودروساز استلانتیس در آمریکاست و مدل‌های بسیار متنوعی دارد.
با این حال، احساس عمومی مصرف‌کنندگان نسبت به جیپ اخیرا کاهش یافته و فروش این شرکت در بازار کاهش یافته است، حتی برای مدل محبوب رانگلر. دلایل این افت دو مورد اصلی هستند: اول، قیمت خودروهای جیپ در سال‌های اخیر به‌شدت افزایش یافته و خرید آن‌ها را دشوار کرده است.
دوم، نگرانی‌ها و تصورات فزاینده‌ای درباره کاهش قابلیت اطمینان محصولات جیپ وجود دارد. به‌طور خلاصه، جیپ‌ها برای خرید و تعمیر بیش از حد گران شده‌اند و مردم این وضعیت را نمی‌پسندند.
تلاش‌های جیپ برای اصلاح اوضاع، مانند توقف و سپس بازگرداندن مدل کامپس با عملکرد ضعیف، چندان موفق نبوده است. فورد در طول تاریخ خود پستی و بلندی‌های زیادی داشته است.
این شرکت نیز مانند دوج و کرایسلر، در دوران خودروهای عضلانی نقش مهمی ایفا کرد و سپس با مدل F-150، پرفروش‌ترین پیکاپ آمریکا برای تقریبا نیم قرن، جان دوباره‌ای گرفت. F-150 هنوز هم یکی از باکیفیت‌ترین پیکاپ‌های بازار است، اما انتقادات معمولا به سایر خودروهای فورد وارد می‌شود.
این شرکت از سال 2020 هیچ خودروی سواری تولید نکرده و مدل‌هایی مانند فیوژن، اج و اسکیپ نیز متوقف شده‌اند. یک مطالعه نشان داد که فورد در میان ۵ برند برتر از نظر جستجوهای گوگل برای مشکلات و تعمیرات قرار دارد، و برخی از موتورهای فورد نیز به‌دلیل مشکلات قابلیت اطمینان باید از آن‌ها اجتناب کرد.
این نگرانی‌ها به کاهش کیفیت پس از همه‌گیری کرونا و استفاده از قطعات ارزان‌تر نسبت داده می‌شود. میتسوبیشی برندی متفاوت است.
در دهه‌های 1990 و 2000، این شرکت با خودروهایی مانند لنسر، اکلیپس و 3000GT بسیار شناخته شده بود، اما پس از آن به نوعی از صحنه محو شد. این برند اخیرا با بهبود فروش سالانه، به‌ویژه به لطف کراس‌اوورهای اوتلندر، اوتلندر اسپورت و اکلیپس کراس در حال بازگشت است.
با این حال، یکی از بزرگترین مشکلات میتسوبیشی این است که مردم به‌ندرت درباره خودروهای آن صحبت می‌کنند. نکته قابل توجه این است که میتسوبیشی اوتلندر اساسا یک نیسان روگ است، زیرا پلتفرم، گیربکس و سایر قطعات مشترکی با آن دارد.
همان‌طور که پیشتر گفته شد، گیربکس‌های نیسان منبع نارضایتی بسیاری از مالکان هستند و این مشکلات به مالکان میتسوبیشی نیز منتقل شده است، به طوری که از نظر قابلیت اطمینان، گیربکس‌های میتسوبیشی همانند نیسان ارزیابی می‌شوند. تویوتا به‌طور معمول در اکثر بحث‌ها مربوط به قابلیت اطمینان خودروها در صدر قرار می‌گیرد و این وضعیت برای مدت طولانی ادامه داشته است.
اما این اعتبار یک شمشیر دو لبه است؛ زمانی که تویوتا یک محصول نامطلوب ارائه می‌دهد، به‌شدت مورد توجه قرار می‌گیرد. در حال حاضر، این محصول نامطلوب برای خودروساز ژاپنی، پیکاپ تویوتا توندرا است.
این خودرو از مشکلاتی مانند وجود براده‌های فلز در موتور که منجر به خرابی زودهنگام موتور می‌شود، و همچنین فراخوانی برای نقص در گیربکس اتوماتیک که ۲۴۲,۱۱۴ دستگاه کامیون را تحت تاثیر قرار داد، رنج می‌برد. مشکلات توندرا به‌طور گسترده در شبکه‌های اجتماعی مطرح شده است و رانندگان صراحتا به دیگران توصیه می‌کنند که این پیکاپ را خریداری نکنند.
این وضعیت برای تویوتا بسیار غیرعادی است و حتی مدل‌های ۲۰۲۶ نیز بلافاصله پس از خرید دچار مشکل شده‌اند، اما بقیه محصولات تویوتا همچنان بسیار مورد توجه هستند. هوندا نیز معمولا به‌عنوان یکی دیگر از ستون‌های قابلیت اطمینان در صنعت خودرو شناخته می‌شود و اغلب به خریداران خودرو توصیه می‌شود.
حتی مدل Ridgeline نیز توصیه‌های بیشتری از سوی دوستداران کامیون دریافت می‌کند و پاسپورت جدید نیز مورد استقبال منتقدان قرار گرفته است. اما در سوی دیگر، مالکان مدل‌های CR-V و آکورد با مشکلاتی روبرو بوده‌اند که هرچند هوندا تا حد زیادی آن‌ها را برطرف کرده، اما به اعتبار این خودروساز ژاپنی، به‌خصوص به دلیل محبوبیت این دو مدل، خدشه وارد کرده است.
مشکل اصلی مربوط به موتور ۱.۵ لیتری توربو-چهار سیلندر هوندا است. این موتور با مسائلی نظیر رقیق شدن بیش از حد روغن (که به شکایت‌های دسته‌جمعی منجر شده) و سابقه خرابی واشر سرسیلندر مواجه بوده است.
هرچند به‌نظر می‌رسد نسخه‌های جدیدتر این موتور کمتر دچار این مشکلات می‌شوند، اما زمان حقیقت را آشکار خواهد کرد. بیوک که زمانی خودروهای راحت و قابل اعتمادی مانند مدل Park Ave 1998 تولید می‌کرد، اکنون دیگر هیچ خودرویی شبیه به آن نمی‌فروشد.
این برند که پیشتر مدل‌های زیادی داشت، حالا به تنها چهار مدل شاسی‌بلند یا کراس‌اوور به نام‌های انویستا، انکور، انکلیو و انویژن تقلیل یافته است. این مدل‌ها طبق بررسی‌ها «فقط خوب» هستند و بیوک آن‌ها را در رده لوکس ارزان‌قیمت قرار می‌دهد، اما به‌طرز عجیبی برخی ویژگی‌های استاندارد مانند سیستم تمام‌چرخ محرک را در مدل‌هایی مانند انکور GX حذف می‌کند.
بیوک هرگز نتوانسته است از شهرت خود به‌عنوان «خودروی افراد مسن» رهایی یابد. با وجود این‌که خودروهایش نسبتا قابل اعتماد هستند و خریداران از آن‌ها راضی‌اند، اما این برند معمولا برای رانندگان روزمره بسیار گران و برای خریداران لوکس‌گرا به اندازه کافی لوکس نیست.
شورولت و جی‌ام‌سی نیز با مشکلی مشابه فورد روبرو هستند. این برندها سدان‌های مقرون‌به‌صرفه و معمولا قابل اعتمادی مانند مالیبو، ایمپالا، کاوالیر و کروز را حذف کردند.
همچنین مدل کامارو، نمادی دهه‌ها قدیمی که زمانی رقیب اصلی فورد موستانگ بود، دیگر تولید نمی‌شود. امروز، شورولت و جی‌ام‌سی عمدتا در همان حوزه فورد رقابت می‌کنند و تمرکزشان بر روی پیکاپ‌ها و شاسی‌بلندهاست.
این تغییر استراتژی برای هیچ یک از برندهای جنرال موتورز خوب پیش نرفته است و با کاهش فروش و انتقاداتی مبنی بر مشکلات قابلیت اطمینان، طراحی‌های بی‌هیجان و عقب‌ماندن از رقبا مواجه شده‌اند. هرچند مدل اخیر شورولت ترکس با قیمت مناسب خود در بازار رو به رشد شاسی‌بلندهای کوچک، نشانه‌هایی از بهبود را نشان داده است.
