اخراج بی‌سروصدای فرماندهان نیروی دریایی آمریکا، داد کنگره را درآورد

دو قانونگذار دموکرات آمریکایی گفتند که نیروی دریایی به کنگره اطلاع نداده است که ماه گذشته پس از یک وقوع یک حادثه در زیر آب، کل تیم رهبری یک زیردریایی تهاجمی هسته‌ای را اخراج کرده است. به گفته یک مقام نظامی آمریکایی که خواست نامش فاش نشود، نیروی دریایی این کشور در ماه سپتامبر فرمانده یک ناوشکن مستقر در خاورمیانه را اخراج کرد.

به نقل از خبرگزاری آسوشیتدپرس، برایان موناهان دریاسالار نیروی دریایی و پزشک معالج کنگره و دیوان عالی آمریکا نیز در جریان تحقیقات نیروی دریایی از سمت خود کناره‌گیری کرد. هر سه مورد، نقض سیاست دیرینه نیروی دریایی برای اعلام برکناری‌های عمده فرماندهان و دیگر مقامات بسیار مشهود است.

آنها همچنین از سطح فزاینده‌ای از پنهان‌کاری درباره عملیات نظامی، به ویژه در منطقه پیروی می‌کنند. جو کورتنی از کنتیکت و آدام اسمیت از واشنگتن در نامه‌ای به مقام‌های ارشد نیروی دریایی نوشتند: «در نتیجه عدم برقراری ارتباط توسط نیروی دریایی، آنچه باید یک اقدام استاندارد در به اشتراک گذاشتن اطلاعات می‌بود، در عوض سوالاتی را در مورد تعهد نیروی دریایی به شفافیت و تعهد آن به یک رابطه کاری سازنده با کنگره مطرح کرده است.» این تحولات می‌تواند منجر به برگزاری جلسه تایید جنجالی برای هونگ کائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی شود که به دنبال تصدی دائم این سمت است.

کورتنی و اسمیت در نامه‌ای به کائو و دریاسالار داریل کادل، افسر ارشد نیروی دریایی آمریکا همچنین نوشتند از عدم اطلاع‌رسانی نیروی دریایی به کمیته خدمات مسلح مجلس در خصوص اخراج فرمانده، جانشین فرمانده و ملوان ارشد زیردریایی یو اس اس داکوتای جنوبی عمیقا ناامید هستند. نیروی دریایی همچنین در ۲۷ سپتامبر، کیتلین کانینگهام، فرمانده ناوشکن «یواس‌اس مایکل مورفی» که برای پشتیبانی از عملیات‌ها علیه ایران اعزام شده بود را به دلیل سلب اعتماد، از سمت خود برکنار کرد.

او کمتر از یک سال در این مقام حضور داشت. محدودیت‌های مربوط به اشتراک‌گذاری اطلاعات در ارتش آمریکا تنها به نیروی دریایی محدود نمی‌شود.

فرماندهی مرکزی ایالات متحده (سنتکام) که بر عملیات‌ها در منطقه نظارت دارد، جزئیات اندکی درباره حملات محدود اخیر علیه ایران منتشر و از اظهارنظر یا ارائه جزئیات درباره خسارات وارده به پایگاه‌ها یا تجهیزات خودداری کرده است؛ اقدامی که معمولا با استناد به ضرورت «امنیت عملیاتی» توجیه می‌شود.