سازمان ملل قطعنامه اصلاح نقشه جهان و جایگزینی با مدل زمین‌برابر را تصویب کرد

نقشه مرکاتور که مردم اغلب برای دیدن جهان از آن استفاده می‌کنند، در نمایش اندازه واقعی کشورها و قاره‌ها خطا دارد. اکنون، سازمان ملل خواستار استفاده از نقشه‌ی جایگزینی شده است که اندازه واقعی خشکی‌های زمین را بهتر نشان دهد.

قطعنامه‌ای غیرالزام‌آور با عنوان «اصلاح نقشه» که جمعه ۱۳ شهریور در مجمع عمومی سازمان ملل تصویب شد، به مشکل اصلی نقشه مرکاتور اشاره می‌کند. در این نقشه، آفریقا تقریباً هم‌اندازه گرینلند دیده می‌شود، در حالی که در واقعیت مساحت آفریقا حدود ۱۴ برابر بیشتر از گرینلند است.

سازمان ملل نقشه «زمین‌برابر» را به‌عنوان جایگزینی دقیق‌تر معرفی کرده است؛ نقشه‌ای که اندازه قاره‌ها را منصفانه‌تر نمایش می‌دهد. با این حال، مانند همه نقشه‌های تخت، محدودیت‌های خودش را دارد و هیچ راهی وجود ندارد که سطح یک کره سه‌بعدی را بدون هیچ تغییر و تحریفی روی یک صفحه صاف نمایش داد.

نقشه مرکاتور در سال ۱۵۶۹ توسط ژراردوس مرکاتور، نقشه‌نگار فلاندری، طراحی شد. هدف اصلی او کمک به دریانوردان بود تا بتوانند مسیرهای خود را با قطب‌نما روی نقشه دنبال کنند و خطی مستقیم روی نقشه در دنیای واقعی نیز مسیری مستقیم باشد.

برای رسیدن به این هدف، مرکاتور مجبور شد خطوط نقشه را هرچه از خط استوا دورتر می‌شوند، بیشتر از هم فاصله دهد. نتیجه این شد که مناطق نزدیک استوا کوچک‌تر و مناطق نزدیک قطب‌ها بزرگ‌تر و کشیده‌تر به نظر برسند.

با وجود محدودیت‌ها، نقشه مرکاتور بیش از ۴۵۰ سال است که استفاده می‌شود و هنوز پایه بسیاری از نقشه‌های آموزشی، تلویزیونی و آنلاین، از جمله گوگل مپس است. منتقدان می‌گویند تحریف اندازه‌ها می‌تواند روی برداشت مردم از اهمیت مناطق مختلف جهان اثر بگذارد.

کیوکو مواندو، جغرافی‌دان کنیایی، می‌گوید نقشه‌ها فقط ابزار مسیریابی نیستند، بلکه روی درک ما از جایگاه مناطق مختلف از نظر سیاسی و اقتصادی تأثیر می‌گذارند.

نقشه زمین‌برابر با هدف اصلاح نمایش نادرست اندازه قاره‌ها در سال ۲۰۱۸ توسط گروهی از نقشه‌نگاران طراحی شد. طراحی آن از نقشه رابینسون در سال ۱۹۶۳ الهام گرفته شده است و کشورهای عضو اتحادیه آفریقا در ماه فوریه استفاده از آن را تصویب کردند.

این نقشه نیز نمی‌تواند خطوط مستقیم مناسب برای مسیریابی را حفظ کند یا فاصله واقعی میان نقاط مختلف جهان را دقیق نشان دهد. جیمز چشر، استاد جغرافیا در دانشگاه کالج لندن، توضیح می‌دهد که نمی‌توان همه ویژگی‌های زمین را هم‌زمان روی یک نقشه تخت دقیق حفظ کرد.

نقشه پیترز توسط آرنو پیترز، تاریخ‌دان آلمانی، در اوایل دهه ۱۹۷۰ براساس روش جیمز گال معرفی شد. در این روش، حفظ اندازه واقعی مناطق مهم‌تر از شکل آن‌ها است و مناطق نزدیک قطب‌ها فشرده‌تر و بخش‌های نزدیک استوا کشیده‌تر به نظر می‌رسند.

در نقشه پیترز، اختلاف اندازه آفریقا و گرینلند مشخص‌تر است، اما قاره‌ها ظاهر طبیعی خود را از دست می‌دهند و برای دریانوردی مناسب نیستند.

پرچم سازمان ملل نمونه‌ای از روش فواصل مساوی آزیموت است که در آن نقشه جهان با قرار گرفتن قطب شمال در مرکز نمایش داده می‌شود. روش دیگری نیز وجود دارد که در آن نقشه جهان وارونه نمایش داده می‌شود و مناطق جنوبی در بالای تصویر قرار می‌گیرند.

قرار گرفتن شمال در بالای نقشه قراردادی تاریخی است و زمین در فضا بالا و پایین ندارد. در نهایت، هیچ نقشه‌ای نمی‌تواند همه ویژگی‌های زمین را هم‌زمان نشان دهد و هر روش باید بین اندازه، شکل، فاصله و جهت یکی را انتخاب کند.