معاون رئیس جمهوری: خون شهدای میناب اراده ملت را برای ایستادگی در سنگر دانش مصمم‌تر کرد

حسین افشین صبح چهارشنبه (اول مهرماه ) در جمع دانش‌آموزان و خانواده‌های داغدار مینابی، با بیان اینکه نام دانش‌آموزانِ شهیدِ این مدرسه همچنان در ذهن‌ها باقی است، اظهار کرد: امروز اول مهر است؛ روزی که باید کلاس‌ها پر از هیاهوی کودکان و صدای حضور و غیاب معلم باشد. اما اگر امروز در مدرسه شجره طیبه میناب می‌خواستیم حضور و غیاب کنیم، به نام‌هایی می‌رسیدیم که دیگر کسی پشت نیمکت‌های آن مدرسه پاسخگوی آن‌ها نیست.

وی با اشاره به فاجعه نهم اسفندماه سال گذشته که منجر به شهادت ۱۶۸ نفر از دانش‌آموزان و معلمان این مدرسه شد، تصریح کرد: کودکانی که هیچ نسبتی با جنگ و سیاست نداشتند و معلمانی که تنها سلاحشان کتاب و تخته بود، بی‌گناه قربانی این حمله ناجوانمردانه شدند. معاون علمی رئیس‌جمهور با محکومیت شدید این حمله، تأکید کرد: آمریکا و رژیم صهیونیستی هیچ حق و توجیهی برای هدف قرار دادن مدرسه و ریختن خون دانش‌آموزان و غیرنظامیان ندارند.

مدرسه میدان جنگ نیست و کودک، هدف نظامی محسوب نمی‌شود. افشین با بیان اینکه هیچ ملاحظه امنیتی یا سیاسی نمی‌تواند مرگ کودکی را که پشت نیمکت مدرسه نشسته است توجیه کند، افزود: مسئولیت این جنایت مستقیماً بر عهده عاملان و طراحان آن است.

این فاجعه نباید به هیچ عنوان به حاشیه برود، عادی‌سازی شود و یا از حافظه تاریخی افکار عمومی پاک گردد؛ عاملان این جنایت باید در برابر مراجع صالح پاسخگو باشند. وی در بخش دیگری از سخنان خود با توصیف فضای خالی کلاس‌های درس، گفت: هر نیمکت خالی به اندازه تمام آینده‌ای است که قرار بود دانش‌آموزی روی آن بنشیند.

درد شجره طیبه، درد راه‌هایی است که پیش از آنکه انتخاب شوند، ناتمام ماندند؛ اینجا سرزمین آینده‌های ناتمام است. افشین با اشاره به تجربه شخصی خود از از دست دادن دانشجو در دوران معلمی، افزود: بعد از آن فهمیدم صندلی خالی یک شاگرد فقط یک صندلی خالی نیست؛ انسان به آن نگاه می‌کند و از خود می‌پرسد اگر او بود، امروز چه می‌ساخت و چه مسئله‌ای را حل می‌کرد.

شاید یکی از دردناک‌ترین شکل‌های سوگ، سوگ اتفاق‌هایی باشد که هرگز اتفاق نخواهند افتاد. معاون علمی رئیس‌جمهور با تأکید بر ضرورتِ گذار از سوگواری به سویِ حرکت و تلاش، خاطرنشان کرد: اگر امروز تنها برای گریستن آمده باشیم، حق این بچه‌ها را کامل ادا نکرده‌ایم.

داستان آن‌ها نباید در آن صبحِ ناگوار تمام شود؛ بلکه ادامه این داستان باید در دفترِ زندگی بچه‌هایی نوشته شود که امروز دوباره به مدرسه آمده‌اند؛ ادامه‌ی این قصه، با درس خواندن، با علم، با ساختن و با تعالیِ ایران‌زمین نوشته خواهد شد. وی در پایان با ابراز امیدواری نسبت به آینده درخشان نسل جوان، گفت: من این امید را در رگ‌های این سرزمین دیده‌ام؛ همان سرسختی که اجازه نمی‌دهد جریانِ علم و دانایی در هیچ نقطه‌ای از ایران متوقف شود.

بذرِ دانایی که امروز در اینجا کاشته می‌شود، آینده ایران را سرسبز خواهد کرد.