نیویورک تایمز: انقلاب ماکرون از راه رسید اما نه آن انقلابی که می‌خواست
آتش اعتراضات در فرانسه یادآور زمانی است که امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فراسه با شعار تغییر و امید و یک «انقلاب» رئیس‌جمهور شد. «انقلاب» عنوان کتابی بود که او پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۷ منتشر کرد و به‌نوعی بیانیه‌ای بود درباره این که چگونه باید راست افراطی را شکست داد.
در آن زمان، ماکرون که وزیر اقتصاد در یک دولت چپ‌میانه بود، با معرفی خود به‌عنوان سیاستمداری که نه چپ و نه راست است، در رقابت با مارین لوپن، رهبر حزب راست افراطی «اجتماع ملی» در فرانسه او را شکست داد. در آن سال خانواده‌های فرانسوی خودبه‌خود راهی فرانسه می‌شدند تا بخشی از «جنبش» او باشند.
اما اکنون تقریبا یک دهه بعد، لوپن بیش از هر زمان دیگری احتمال دارد رئیس‌جمهور بعدی فرانسه شود. ماکرون شاید انقلابی را رقم زده باشد، اما نه آن انقلابی که امیدش را داشت.
روزنامه نیویورک تایمز در گزارشی با این مقدمه درباره سرنوشت سیاسی امانوئل ماکرون در میانه اعتراضات گسترده خیابانی در فرانسه نوشت: پیش از این هم نشانه‌هایی وجود داشت که ماکرون کاملا در جریان امور نیست. وقتی هزاران دانش‌آموز دبیرستانی اوایل این ماه به خیابان‌ها آمدند و به کاهش بودجه آموزش اعتراض کردند، رئیس‌جمهور فرانسه ترجیح داد آن روز را برای نظارت بر آزمایش یک موشک بالستیک جدید از زیردریایی هسته‌ای فرانسه روی یک کشتی جنگی در سواحل برتانی سپری کند.
او کار را به سباستین لکورنو، نخست‌وزیر سپرد تا تلاش کند به مردم فرانسه اطمینان دهد که دولت بحران فعلی را تحت کنترل دارد. اما اوضاع بدتر شد.
اعتراضات فرانسه با غارت فروشگاه‌ها، به آتش کشیدن اماکن عمومی و برخورد خشونت‌بار پلیس با معترضان کشیده شد که در این میان، هم ناکامی دولت در پیش‌بینی این شورش‌ها و هم واکنش آن به این اعتراضات که در ابتدا دانش‌آموزی بود، در سراسر طیف سیاسی مورد انتقاد قرار گرفته است. حتی پیش از خشونت‌ها، محبوبیت ماکرون در سطح اسفناک ۱۵ درصد بود.
این به‌کلی با وضعیت ۲۰۱۷ تفاوت دارد- زمانی که ماکرون در ۳۹ سالگی، جوان و با اعتمادبه‌نفس، قدرت را به دست گرفت و وعده اصلاحات اقتصادی گسترده داد تا فرانسه را از رشد راکد، راست افراطیِ در حال صعود و شاید بیش از همه، احساس فراگیر این که فرانسه دیگر یک جامعه کارآمد نیست، نجات دهد. او وعده داد که کشوری به‌شدت دوقطبی‌شده را متحد کند و اطمینان یابد که رای‌دهندگان فرانسوی «هرگز دلیلی برای رای دادن به افراط‌گرایی نداشته باشند.» ماکرون در اقتصاد این کشور این شعار را داشت که سرمایه‌گذاری برای شرکت‌ها در فرانسه را آسان‌تر و ارزان‌تر شود و استدلال او این بود که این امر موجب ایجاد شغل و رشد اقتصادی خواهد شد و رای‌دهندگان نیز از راست‌افراطی رویگردان می‌شوند.
رئیس‌جمهور فرانسه در طی ۹ سال گذشته مالیات بر ثروت را لغو کرد. اما هیچ یک از این‌ها موجب تقویت قابل‌توجه رشد اقتصادی نشد و بدهی رو به افزایش فرانسه را نیز کاهش نداد.
کاهش مالیات‌ها سالانه ده‌ها میلیارد یورو برای خزانه فرانسه هزینه داشته است. سطح بدهی اکنون به‌طور گسترده غیرقابل‌تحمل تلقی می‌شود.
مالیات‌دهندگان فرانسوی ممکن است سال آینده بیش از دفاع و آموزش برای بهره بدهی عمومی خود هزینه کنند. اکنون احساس حاکم بر جامعه فرانسه بحران ساختاری و بی‌عدالتی گسترده است.
اعتراضات خیابانی بخشی از فرهنگ سیاسی فرانسه است اما آنچه از شنبه گذشته به‌وقوع پیوست (غارت و به‌آتش کشیدن) با اعتراضات پیشین این کشور متفاوت بود. این سطح از اعتراضات می‌تواند تمایل برخی از شهروندان فرانسوی را برای رای دادن به ریاست‌جمهوری لوپن بیشتر کند.
پیش از شدت گرفتن اعتراضات نامزد مطلوب برای پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری سال آینده بود. اما در پی خشونت‌ها، حزب اجتماع ملی او وقت را تلف نکرد و در حالی که دولت ماکرون و احزاب چپ افراطی به دنبال مقصر شکل گرفتن این اعتراضات می‌گشتند، تیم لوپن مستقیما وارد حالت برگزاری کارزارهای انتخاباتی شد.
اکنون به نظر می‌رسد میراث ماکرون بسیار متفاوت از تصورش خواهد بود و مانند میراث اوباما، با این شکل خواهد گرفت که پس از او چه کسی قدرت را در دست می‌گیرد.
