فارن‌افرز: جنگ ایران و آمریکا تمام‌شدنی نیست / تهران و واشینگتن در یک بن‌بست فرسایشی
یک تحلیل در فارن‌افرز با بررسی چشم‌انداز رویارویی تهران و واشینگتن، از وضعیتی می‌گوید که در آن هیچ‌یک توان تحمیل پیروزی کامل بر دیگری را ندارد؛
یک تحلیل در فارن‌افرز با بررسی چشم‌انداز رویارویی تهران و واشینگتن، از وضعیتی می‌گوید که در آن هیچ‌یک توان تحمیل پیروزی کامل بر دیگری را ندارد؛ اما بی‌اعتمادی متقابل، مسیر توافق پایدار را دشوار کرده است. نشریه «فارن افرز» در یادداشتی به قلم علی واعظ، معاون مدیر برنامه خاورمیانه و شمال آفریقا در گروه بین‌المللی بحران به بررسی چشم‌انداز جنگ ایران و آمریکا، دلایل تداوم یک رویارویی فرسایشی بدون پیروزی قاطع، بی‌اعتمادی عمیق میان تهران و واشنگتن و پیامدهای ادامه جنگ بر ساختار قدرت در ایران و معادلات امنیتی خلیج فارس پرداخت و نوشت: جنگ ایران چه زمانی پایان خواهد یافت؟
مقام‌های آمریکایی مدعی‌اند پاسخ این پرسش «به‌زودی» است. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در ماه سپتامبر اعلام کرد: «فکر می‌کنم جنگ بلافاصله پس از انتخابات [نوامبر] پایان خواهد یافت.
آن‌ها دیگر نمی‌توانند دوام بیاورند. رهبران ایران نیز معتقدند پایان جنگ نزدیک است.
احمد وحیدی، فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، در ماه اوت اعلام کرد که تهران «مسلح‌ترین ارتش تاریخ جهان را به زانو درآورده است.» بسیاری از تحلیلگران خارج از دو کشور بر این باورند که این درگیری مدت بیشتری ادامه خواهد یافت و به‌جای پایان یافتن با پیروزی روشن یکی از طرفین، سرانجام از مسیر مذاکره خاتمه پیدا خواهد کرد. با این حال، به‌طور کلی این تصور وجود دارد که جنگ، به هر شکل ممکن، به‌زودی تعیین تکلیف خواهد شد.
چنین برداشتی قابل درک است. همه جنگ‌ها سرانجام پایان می‌یابند و پس از ماه‌ها افزایش قیمت انرژی، جهان بیش از هر زمان دیگری مشتاق توقف این جنگ است.
با این حال، واقعیت نگران‌کننده آن است که این درگیری حتی نزدیک به پایان هم نیست. دو طرف اصلی جنگ قادر نیستند به اهداف مطلوب خود دست پیدا کنند، اما هر دو معتقدند به اندازه‌ای در حال پیشروی هستند که ادامه نبرد با ترکیبی از ابزارهای نظامی و اقتصادی همچنان ارزشمند باشد.
ایالات متحده قادر نیست حکومت ایران را سرنگون کند، تهران را وادار به کنار گذاشتن برنامه موشکی خود کند، آن را مجبور به ترک برنامه هسته‌ای سازد یا حمایت ایران از شرکای منطقه‌ای‌اش را متوقف کند. با این حال، واشنگتن همچنان می‌تواند توان نظامی ایران را فرسوده‌تر کرده و فشار اقتصادی بر این کشور را افزایش دهد.
ایران نیز قادر نیست تنها ابرقدرت جهان را از خاورمیانه بیرون براند، اما می‌تواند همچنان به پایگاه‌های منطقه‌ای آمریکا آسیب بزند، متحدان منطقه‌ای واشنگتن را هدف حمله قرار دهد و تجارت بین‌المللی را مختل کند. نکته اساسی این است که هر دو کشور منابع لازم برای ادامه جنگ در یک بازه زمانی نامحدود را در اختیار دارند و هر دو نیز معتقدند چاره‌ای جز استفاده از این منابع ندارند.
هر یک از طرفین تصور می‌کند اگر از فشار بکاهد، طرف مقابل تا زمانی که یا آن را تحقیر کند یا به اهداف اصلی‌اش برسد، به پیشروی ادامه خواهد داد. دو کشور گهگاه وارد گفت‌وگو می‌شوند، اما میان آن‌ها هیچ اعتماد متقابلی وجود ندارد.
در واقع، هر یک گمان می‌کند دشمنش صرفاً از آتش‌بس برای تجدید سازمان، تأمین مجدد تجهیزات و آماده شدن برای حمله‌ای تازه استفاده خواهد کرد. دولت ایران نگران است که واگذاری اهرم‌های فشار، چه در ارتباط با تنگه هرمز، چه زرادخانه موشکی و چه برنامه هسته‌ای، این کشور را در آینده در برابر فشارهای بیشتری آسیب‌پذیر کند.
واشنگتن نیز نگران است که لغو گسترده تحریم‌ها، منابع و زمان لازم را در اختیار تهران قرار دهد تا توانمندی‌های نظامی و راهبردی خود را بازسازی کند. اسرائیل نیز از این بیم دارد که خویشتنداری امروز، تنها به شکل‌گیری ایرانی قدرتمندتر در آینده منجر شود.
از همین رو، اقداماتی که برای خروج از جنگ ضروری هستند، دقیقاً به این دلیل خطرناک به نظر می‌رسند که مستلزم آن‌اند هر طرف برای مدتی خود را آسیب‌پذیرتر کند. در نتیجه، جنگ به همان شکلی که تاکنون ادامه یافته، ادامه خواهد یافت.
راه‌حل جامع و نهایی‌ای در کار نخواهد بود و توافق صلح پایداری نیز شکل نخواهد گرفت. با این حال، چون وضعیت موجود برای هر یک از طرفین قابل دوام است و هیچ‌کدام نیز قدرت کافی برای به دست گرفتن دست بالا را ندارد، تشدید ناگهانی و دراماتیک جنگ هم بعید خواهد بود.
نه تهران شکست خواهد خورد و نه واشنگتن؛ اما هیچ‌کس نیز پیروز نخواهد شد. راه گریزی وجود ندارد برای ایالات متحده، قرار نبود جنگ به این شکل پیش برود.
هنگامی که واشنگتن در ۲۸ فوریه به اسرائیل در حمله به جمهوری اسلامی پیوست، تصور می‌کرد که به‌سرعت به پیروزی خواهد رسید. در نهایت، دو طرف در ژوئن ۲۰۲۵ بخش عمده‌ای از تأسیسات هسته‌ای ایران را مدفون یا نابود کرده و شمار زیادی از سایت‌های موشکی این کشور را منهدم کرده بودند.
اسرائیل ده‌ها دانشمند ارشد ایرانی و بیش از چندین نفر از فرماندهان نظامی را کشته و حزب‌الله لبنان را نیز به‌شدت تضعیف کرده بود. بشار اسد، رئیس‌جمهور سوریه و متحد دیرینه ایران، قدرت را از دست داده بود و اعتراضات گسترده‌ای نیز به‌تازگی حکومت ایران را نگران کرده بود.
ارتش آمریکا و نیروهای دفاعی اسرائیل نیز ظاهراً دسترسی تقریباً بدون مانعی به حریم هوایی ایران داشتند. به بیان دیگر، جمهوری اسلامی در آستانه فروپاشی به نظر می‌رسید.
در روزهای نخست جنگ، اسرائیل و ایالات متحده آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، و شمار زیادی از فرماندهان ارشد نظامی ایران را کشتند. با این حال، پیش‌بینی‌ها درباره فروپاشی جمهوری اسلامی نادرست از آب درآمد.
حکومت به‌سرعت مقام‌های از دست‌رفته را جایگزین کرد و سپس حملات تلافی‌جویانه علیه دشمنان خود را آغاز کرد؛ از جمله انهدام هواپیماهای آمریکایی، سامانه‌های پرتاب موشک و رادارهای مستقر در پایگاه‌های پراکنده در سراسر خلیج فارس. ایران کنترل تنگه هرمز را در دست گرفت و جریان تجاری عبوری از این آبراه را تحت فشار قرار داد.
نیروهای ایرانی همچنین به زیرساخت‌های نظامی و غیرنظامی در سراسر منطقه خلیج فارس حمله کردند و بدین ترتیب متحدان منطقه‌ای واشنگتن را به دلیل فراهم کردن زمینه و امکانات برای حمله مشترک آمریکا و اسرائیل، متحمل هزینه کردند. مقام‌های آمریکایی تلاش کرده‌اند اهمیت این ناکامی‌ها را کم‌رنگ جلوه دهند و بارها وعده داده‌اند که حکومت ایران تنها یک حمله یا یک تحریم دیگر تا مجبور شدن به امتیازدهی فاصله دارد.
با این حال، بسیار بعید است که اسرائیل و واشنگتن بتوانند تهران را وادار کنند در موضوعی مهم و اساسی کوتاه بیاید. آن‌ها بارها کوشیده‌اند مقام‌های حکومت و برنامه‌های نظامی ایران را با حملات هوایی از میان ببرند، اما تهران هر بار توانسته این ساختارها را به‌سرعت بازسازی کند.
دشوار است تصور کنیم حملات هوایی آینده بتوانند کاری انجام دهند که حملات پیشین از انجام آن ناتوان بوده‌اند. البته ایالات متحده بُعد تازه‌ای نیز به حمله خود افزوده و همزمان با محاصره ساحل جنوبی ایران و بمباران‌های دوره‌ای، تحریم‌های بیشتری اعمال کرده است.
این اقدامات توانسته‌اند دسترسی ایران به بازارهای جهانی را بیش از پیش محدود کنند؛ از جمله توانایی این کشور برای واردات کالاهای مختلف و صادرات اقلام کلیدی مانند نفت. با این حال، بعید است این فشارها نیز بتوانند حکومت ایران را وادار به تغییر مسیر کنند.
مسیرهای زمینی و دریای خزر، هرگونه تلاش برای محاصره کامل ایران را دشوار می‌کنند؛ هرچند ظرفیت این مسیرها نمی‌تواند به‌طور کامل کاهش دسترسی دریایی و محدود شدن ارتباطات هوایی را جبران کند. چین و روسیه نیز مجموعه‌ای از کالاها و اطلاعات ارزشمند نظامی در اختیار ایران قرار داده‌اند.
تأثیر اقتصادی محدودیت‌های آمریکا واقعی است، اما حکومت این خسارت را به مردم منتقل خواهد کرد؛ به این صورت که به‌جای کاهش هزینه‌های نظامی و امنیتی، یارانه‌ها را کاهش می‌دهد، زیرا برای مقابله با دشمنان خارجی و نارضایتی داخلی به این ساختارهای نظامی و امنیتی نیاز دارد. مردم عادی باید مستقیماً با سقوط ارزش پول ملی و تورم افسارگسیخته روبه‌رو شوند و برای بسیاری از ایرانیان، توصیف وضعیت کنونی به‌عنوان «قابل دوام» تقریباً توهین‌آمیز به نظر می‌رسد.
اما آنچه ممکن است برای جامعه ایران غیرقابل دوام باشد، می‌تواند برای خود دولت کاملاً قابل دوام باشد. جمهوری اسلامی نیازی ندارد کل ایران را از فرسایش و وخامت اقتصادی مصون نگه دارد.
این حکومت فقط باید نهادها و گروه‌های اجتماعی‌ای را حفظ کند که برای بقای خودش ضروری‌اند. مقام‌های آمریکایی ممکن است امیدوار باشند که هرچه جمعیت ایران فقیرتر شود، تهران نیز در مواضع خود تجدیدنظر کند.
اما رهبران ایران معتقدند با یک چالش وجودی روبه‌رو هستند و در چنین شرایطی بعید است هیچ سطحی از فشار اقتصادی را به‌عنوان نقطه شکست قطعی تلقی کنند. افزون بر این، حکومت ایران پیش‌تر نیز شرایطی به‌مراتب دشوارتر را، آن هم برای مدتی طولانی‌تر، تحمل کرده است.
از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸، ایران درگیر جنگی با عراق بود که صدها هزار ایرانی را به کام مرگ کشاند و صدها میلیارد دلار خسارت به کشور وارد کرد. با این حال، حتی آن سطح از فشار نیز برای وادار کردن تهران به کنار کشیدن کافی نبود.
ایران پس از بیرون راندن نیروهای عراقی از خاک خود، جنگ را متوقف نکرد؛ بلکه وارد خاک عراق شد و با وجود ادامه فشارها و رنج‌های داخلی، شش سال دیگر برای سرنگونی صدام حسین، رئیس‌جمهور عراق، به جنگ ادامه داد. در نهایت، مجموعه‌ای از عوامل شامل پیشروی نیروهای عراقی در میدان نبرد، افزایش حضور و مداخله ایالات متحده در خلیج فارس و شکل‌گیری این برداشت در تهران که موازنه قدرت منطقه‌ای به‌سرعت و به‌شدت در حال تغییر به زیان ایران است، موجب شد جنگ به پایان برسد.
البته ایالات متحده هنوز همه گزینه‌های خود را به کار نگرفته است. واشنگتن می‌تواند نیروی زمینی وارد میدان کند، اما چنین عملیاتی احتمالاً تلفات بسیار بیشتری برای نیروهای آمریکایی به همراه خواهد داشت و قیمت انرژی را نیز بیش از پیش افزایش خواهد داد.
از همین رو، چنین گزینه‌ای از نظر سیاسی عملاً غیرقابل اجراست. واشنگتن همچنین می‌تواند حملات هوایی گسترده‌ای علیه اهداف اصلی زیرساختی ایران انجام دهد؛ حملاتی که ممکن است برای یک نسل به شبکه انرژی، سامانه‌های حمل‌ونقل و ارتباطات و دیگر تأسیسات حیاتی ایران خسارت وارد کند.
اما تهران نیز در چنین شرایطی احتمالاً به‌صورت متقابل زیرساخت‌های شرکای آمریکا در منطقه خلیج فارس را هدف قرار خواهد داد؛ اقدامی که آن نیز می‌تواند قیمت انرژی را به‌شدت افزایش دهد. حکومت ایران تاب‌آوری خود در برابر حملات آمریکا را به‌عنوان یک موفقیت بزرگ تبلیغ کرده است، اما چشم‌انداز شکست دادن ایالات متحده برای تهران نیز به همان اندازه نامطلوب به نظر می‌رسد.
ایران به‌سادگی قادر نیست سطح فشار را به‌طور چشمگیری افزایش دهد، زیرا مشکلات اقتصادی داخلی، حاشیه مانور رهبران کشور برای ماجراجویی راهبردی را محدود کرده است. ممکن است رهبران ایران باور داشته باشند که توان تحمل فشارهای طولانی‌مدت را دارند، اما یک رویارویی بزرگ دیگر با ایالات متحده، در شرایطی که قرارداد اجتماعی داخلی کشور از پیش تحت فشار قرار گرفته، خطر وارد شدن خسارت‌های عمیق‌تر را به همراه خواهد داشت.
به همان اندازه مهم، مقام‌های ایرانی دلیل چندانی ندارند که تصور کنند تشدید شدید درگیری، واشنگتن را وادار به عقب‌نشینی خواهد کرد. چنین اقدامی می‌تواند به همان اندازه واکنشی بسیار ویرانگرتر از سوی یک رئیس‌جمهور آمریکایی پیش‌بینی‌ناپذیر را در پی داشته باشد.
از همین رو، تهران در شرایط فعلی احتمالاً ترجیح خواهد داد هزینه‌هایی حساب‌شده و محدود به ایالات متحده تحمیل کند، اهرم‌های فشار خود را حفظ کند و عزم آمریکا را بیازماید، بدون آنکه از آستانه‌ای عبور کند که موجب آغاز حملات شدید و گسترده‌تر شود. حتی اگر تهران تصمیم بگیرد جنگ را به شکل چشمگیری تشدید کند، باز هم بعید است جمهوری اسلامی بتواند به پیروزی نهایی دست پیدا کند.
ایران می‌تواند حضور منطقه‌ای آمریکا را تضعیف کند و تاکنون نیز واشنگتن را مجبور کرده بیش از ۴۰ میلیارد دلار ــ و این رقم همچنان در حال افزایش است ــ برای جنگ هزینه کند. اما بودجه کلی ایالات متحده چندین تریلیون دلار است و واشنگتن همچنین ذخایر بزرگی از بمب‌های کم‌پیچیده‌تر در اختیار دارد که در صورت کاهش ذخایر تسلیحات پیشرفته، می‌تواند از آن‌ها برای ادامه جنگ استفاده کند.
ایالات متحده نیروهایی را نیز از دست داده است، اما میزان این تلفات تنها بخش بسیار کوچکی از تلفاتی است که آمریکا در جنگ‌های افغانستان و عراق متحمل شد. واشنگتن همچنین قادر است میزان تلفات خود را نسبتاً پایین نگه دارد، زیرا می‌تواند از فاصله دور بجنگد و موشک‌های خود را از خارج از خاک ایران شلیک کند.
تنگه تعادل در نگاه نخست، این واقعیت که نه تهران و نه واشنگتن قادر نیستند به پیروزی کامل دست پیدا کنند، ممکن است نشانه‌ای امیدوارکننده برای صلح به نظر برسد. کشورها گاهی زمانی که درمی‌یابند دستیابی به پیروزی ممکن نیست، به سازش و توافق روی می‌آورند.
اما هم ایران و هم ایالات متحده اهداف ثانویه‌ای دارند و هر دو معتقدند ادامه جنگ می‌تواند به تحقق این اهداف کمک کند. برای مثال، واشنگتن تصور می‌کند حملات گاه‌به‌گاه می‌تواند تضمین کند که تهران هرگز قادر نباشد توان نظامی خود را به‌طور کامل بازسازی کند یا به سلاح هسته‌ای دست یابد.
ایالات متحده می‌خواهد هر زمان که حکومت ایران از آستانه مشخصی عبور کرد، به آن حمله کند؛ برای نمونه زمانی که تهران یک سامانه تسلیحاتی به‌ویژه نگران‌کننده را بازسازی کند یا غنی‌سازی هسته‌ای را از سر بگیرد. واشنگتن معتقد است از این طریق می‌تواند ایران را ضعیف نگه دارد، بدون آنکه خطرات سیاسی و نظامی ناشی از تلاش برای تغییر بنیادین ساختار حکومت ایران را بپذیرد.
ایران نیز در سوی مقابل معتقد است ادامه جنگ می‌تواند به بازسازی بازدارندگی‌ای کمک کند که طی سال‌های اخیر از دست داده است. تهران در حال بسیج شرکای منطقه‌ای خود، از جمله گروه‌های مسلح عراقی و حوثی‌های یمن است تا دشمنانش را از چند جبهه به‌طور همزمان زیر فشار نگه دارد.
حکومت ایران همچنین بیش از گذشته آمادگی خود را برای انجام حملات پیش‌دستانه نشان داده است. برای نمونه، در ماه ژوئیه، ایران به پایگاهی در اردن که میزبان نیروهای نظامی آمریکا بود، حمله موشکی انجام داد؛ در حالی که بلافاصله پیش از آن، هیچ حمله‌ای از سوی آمریکا صورت نگرفته بود.
در کنار این اقدامات، تهران تلاش کرده است کنترل خود بر تنگه هرمز را نیز تثبیت کند. مقام‌های ایرانی پیش‌تر بسته شدن این آبراه را اقدامی می‌دانستند که تنها باید در آخرین مرحله و در شرایطی بسیار شدید مورد استفاده قرار گیرد.
به همین دلیل، آن‌ها تا آغاز یک جنگ تمام‌عیار صبر کردند. اما تنها ظرف یک روز، تهران نشان داد که قادر است با استفاده از پهپادها و موشک‌ها کشتی‌ها را هدف قرار دهد و از این طریق کنترل مؤثری بر تنگه اعمال کند؛ اقدامی که اهرم تازه‌ای در اختیار ایران قرار داد.
به نظر می‌رسد تهران همچنین معتقد است ادامه جنگ می‌تواند به بازسازی و حتی گسترش نفوذی کمک کند که پیش از آغاز جنگ رو به کاهش گذاشته بود؛ دوره‌ای که ایران بارها نتوانست رقبای خود را بازدارد و شرکای منطقه‌ای‌اش نیز بخشی از نفوذ خود را از دست داده بودند. همین موضوع توضیح می‌دهد که چرا پس از حمله اسرائیل و ایالات متحده به ایران در ماه فوریه، تهران بلافاصله میدان نبرد را به سراسر خاورمیانه گسترش داد؛ از جمله به کشورهای خلیج فارس که در سال‌های اخیر برای بازسازی روابط خود با ایران تلاش کرده بودند.
در مجموع، ایران به بیش از دوازده کشور در سراسر خاورمیانه حمله کرده است. هدف تهران از این رویکرد آن است که این کشورها را متقاعد کند از واشنگتن فاصله بگیرند و نشان دهد که همکاری و شراکت با ایالات متحده می‌تواند آن‌ها را در معرض آسیب قرار دهد.
ارزیابی‌های واشنگتن و تهران ممکن است درست باشند یا ممکن است اشتباه از آب درآیند. اما حتی اگر ادامه جنگ هیچ سودی برای هیچ‌یک از دو طرف نداشته باشد و حتی اگر خود آن‌ها نیز به این نتیجه برسند، باز هم رسیدن به یک راه‌حل سیاسی دشوار خواهد بود.
از آنجا که مقام‌های ایرانی معتقدند همتایان آمریکایی‌شان در پی نابودی جمهوری اسلامی هستند، تصور نمی‌کنند حتی اگر بخواهند هم بتوانند جنگ را متوقف کنند. واشنگتن چنین ترس مشابهی ندارد، اما همچنان معتقد است که نمی‌تواند عقب‌نشینی کند.
از نگاه مقام‌های آمریکایی، اگر ایالات متحده آنچه ایران بیش از همه می‌خواهد ــ یعنی لغو گسترده تحریم‌ها و به رسمیت شناختن اهرم تهران بر تنگه هرمز ــ در اختیارش قرار دهد، در واقع دشمن خود را قدرتمندتر کرده و به استفاده از فشار نظامی پاداش داده است. در تئوری، ایران و ایالات متحده می‌توانند این نگرانی‌ها را از طریق دیپلماسی برطرف کنند.
اما در عمل، هیچ‌یک از دو طرف به اندازه کافی به دیگری اعتماد ندارد که بتواند وارد بده‌بستان‌های پایدار و بلندمدت شود. برای نمونه، می‌توان به سرنوشت تفاهم‌نامه‌ای اشاره کرد که دو طرف در ماه ژوئن با هدف توقف جنگ امضا کردند.
قرار بود این توافق با بازگشایی تنگه هرمز و آغاز مذاکرات درباره برنامه هسته‌ای تهران، در ازای لغو گسترده تحریم‌ها و پایان حملات به ایران و شرکای منطقه‌ای‌اش، اولویت‌های هر دو کشور را پوشش دهد. اما خیلی زود مشخص شد مقام‌های آمریکایی و ایرانی درباره جزئیات این توافق برداشت یکسانی ندارند.
واشنگتن استدلال می‌کرد که توافق به این معناست که کشتی‌ها بار دیگر می‌توانند به هر شکلی که می‌خواهند از تنگه عبور کنند. در مقابل، تهران معتقد بود همچنان حق دارد شیوه عبور کشتی‌ها را تعیین کرده و برای عبور آن‌ها عوارض دریافت کند.
بر همین اساس، ایران به کشتی‌هایی که به‌جای حرکت در امتداد ساحل ایران از مسیر نزدیک به ساحل عمان عبور می‌کردند، شلیک کرد؛ اقدامی که خشم مقام‌های آمریکایی را برانگیخت. ایران نیز در مقابل، واشنگتن را متهم کرد که با آزاد نکردن فوری دارایی‌های مسدودشده این کشور و همچنین جلوگیری نکردن از حملات اسرائیل به حزب‌الله، مفاد توافق را نقض کرده است.
در نهایت، هر دو طرف به این نتیجه رسیدند که طرف مقابل با سوءنیت عمل می‌کند و درگیری از سر گرفته شد. شکست این توافق به این معنا نیست که تهران و واشنگتن دیگر مذاکره نخواهند کرد.
احتمالاً گفت‌وگو میان دو طرف ادامه خواهد یافت و ممکن است در مقاطع مختلف، برای تجدید سازمان و بازیابی توان، درگیری به‌طور موقت متوقف شود. اما دیپلماسی و جنگ می‌توانند همزمان ادامه داشته باشند.
برای نمونه، در دهه ۱۹۵۰، کره شمالی و ایالات متحده سال‌ها درگیر تعاملات و مذاکرات دیپلماتیک بودند، پیش از آنکه در نهایت به یک آتش‌بس پایدار دست پیدا کنند. تا زمانی که تهران و واشنگتن هم توانایی و هم اراده لازم برای آسیب زدن به یکدیگر را داشته باشند، جنگ پایان نخواهد یافت؛ صرف‌نظر از اینکه دو طرف چه میزان با یکدیگر مذاکره کنند.
بازآرایی قدرت در ایران و خلیج فارس ممکن است جنگ علیه ایران وارد نوعی وضعیت ایستا شده باشد، اما این درگیری در حال دگرگون کردن هم جمهوری اسلامی و هم محیط منطقه‌ای پیرامون آن است. ایران به‌طور سنتی یک نظام اقتدارگرای پیچیده بوده که ساختار سیاسی آن ترکیبی از اقتدار روحانیت، نهادهای انتخابی، سازمان‌های قدرتمند امنیتی و نظامی، شبکه‌های رقیب حامی‌پروری و جامعه‌ای پویا را دربر می‌گرفته است.
با این حال، ترور آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، که مهم‌ترین و محوری‌ترین چهره ساختار قدرت در جمهوری اسلامی بود، تعادل موجود را برهم زد. همزمان، تداوم جنگ به‌صورت نظام‌مند آن بخش‌هایی از ساختار دولت را که مستقیماً مسئول حفظ بقا و امنیت نظام هستند، بر دیگر بخش‌ها برتری داده است.
تداوم یک وضعیت جنگی دائمی، به احتمال زیاد جایگاه نیروهای نظامی و امنیتی را بیش از پیش تقویت خواهد کرد؛ تا جایی که ایرانیان یونیفورم‌پوش نه‌فقط بر سیاستمداران غیرنظامی، بلکه شاید حتی بر روحانیون نیز دست بالا را پیدا کنند. نهادهای مشارکتی جمهوری اسلامی که از پیش نیز تضعیف شده بودند، در چنین شرایطی باز هم کم‌رنگ‌تر خواهند شد و قدرت نخبگان نظامی و امنیتی پشت پوششی دینی قرار خواهد گرفت که روزبه‌روز نازک‌تر می‌شود.
این روند به معنای حذف کامل بخش‌های غیرمسلح ساختار سنتی قدرت نیست. سیاستمداران غیرنظامی همچنان ممکن است درباره این موضوع بحث کنند که آیا ایران باید به سمت مذاکره حرکت کند یا چه میزان فشار اقتصادی برای کشور قابل تحمل است.
اما دیدگاه‌های آنان در نهایت کاملاً به خواست و تصمیم نخبگان مسلح وابسته خواهد بود؛ نخبگانی که اولویت اصلی‌شان بازسازی بازدارندگی و حفظ سطح کافی از توان تهاجمی برای وارد کردن آسیب به دشمنان ایران است. ایران قرار نیست نهادهای غیرنظامی خود را حذف کند، اما حوزه‌های بیشتری از زندگی روزمره در حال تبدیل شدن به «مسائل امنیتی» هستند.
مخابرات، سرمایه‌گذاری خارجی، دانشگاه‌ها، رسانه‌ها و حتی سیاست اقتصادی بیش از گذشته از منظر امنیتی تعریف می‌شوند و به همین دلیل، هرچه بیشتر تحت فرمان و نظارت دستگاه امنیتی قرار می‌گیرند. خصلت مذهبی جمهوری اسلامی نیز همچنان ادامه خواهد داشت.
با این حال، نهادی روحانی که زمانی نیروهای نظامی را برای تحکیم حاکمیت خود تقویت و پرورش داده بود، ممکن است در نهایت خود در موقعیتی فرودست نسبت به همان ساختار نظامی قرار گیرد. در سوی دیگر منطقه، کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس نیز در حال بازنگری در دکترین‌های امنیتی خود هستند.
بخشی از این تحول ممکن است برای ایران مطلوب باشد. کشورهای خلیج فارس پس از دهه‌ها تلاش برای حفظ حضور آمریکا در منطقه، از بیم اینکه خروج واشنگتن آن‌ها را در برابر تهدیدها آسیب‌پذیر کند، اکنون به این جمع‌بندی رسیده‌اند که روابط نزدیک با ایالات متحده خود می‌تواند آن‌ها را به هدف تبدیل کند.
با این حال، بعید است کشورهای خلیج فارس تصمیم بگیرند واشنگتن را از منطقه کنار بگذارند. با وجود تمام کاستی‌ها، ایالات متحده همچنان تنها قدرت خارجی‌ای است که نوعی پشتیبانی نظامی مؤثر در اختیار آن‌ها قرار می‌دهد.
علاوه بر این، بی‌اعتمادی این کشورها به ایران از زمان آغاز جنگ عمیق‌تر شده است. در واقع، برخی کشورهای خلیج فارس حتی علیه جمهوری اسلامی دست به اقدامات تلافی‌جویانه زده‌اند.
از همین رو، محتمل‌ترین گزینه برای این کشورها در پیش گرفتن سیاست «موازنه‌سازی» خواهد بود. آن‌ها احتمالاً تلاش خواهند کرد روابط دیپلماتیک و اقتصادی قوی‌تری با ایران ایجاد کنند، با این امید که تهران را متقاعد سازند حمله به آن‌ها را متوقف کند.
اما در عین حال، روابط امنیتی و اقتصادی خود با واشنگتن را نیز حفظ خواهند کرد. همزمان، این کشورها به‌دنبال توسعه سامانه‌های دفاع موشکی داخلی قدرتمندتر، مقاوم‌سازی زیرساخت‌های حیاتی، ایجاد مسیرهای جایگزین برای صادرات انرژی و افزایش ذخایر راهبردی نفت، گاز و تسلیحات خواهند رفت.
منطقه همچنین ممکن است تلاش کند از روابط همزمان خود با ایران و ایالات متحده برای ایفای نقش میانجی میان دو طرف استفاده کند. نبردی پس از نبرد دیگر جنگ‌ها ذاتاً آشفته و غیرقابل‌پیش‌بینی‌اند و این احتمال وجود دارد که یک حمله یا رویداد در آینده، تعادل کنونی را برهم بزند.
هرچه دو کشور بیشتر به وضعیت موجود عادت کنند، ممکن است بیش از حد به توان دفاعی خود اطمینان پیدا کرده و به سمت تشدید درگیری حرکت کنند. برای مثال، واشنگتن ممکن است وسوسه شود با اجرای یک حمله نظامی شدیدتر، حکومت ایران را وادار به عقب‌نشینی کند.
چنین اقدامی می‌تواند تهران را به ایجاد آشفتگی بیشتر در بازارهای جهانی و وارد کردن خسارت سنگین‌تر به کشورهای خلیج فارس سوق دهد. اگر یک موشک ایرانی شمار زیادی از آمریکایی‌ها را بکشد یا حمله‌ای از سوی ایران زیرساخت‌های حیاتی خلیج فارس را از کار بیندازد، ممکن است ایالات متحده سرانجام تصمیم بگیرد از نیروهای زمینی استفاده کند یا شبکه برق ایران را هدف قرار دهد؛ اقدامی که می‌تواند موجودیت حکومت را در معرض خطر قرار دهد.
در سوی دیگر، تهران نیز ممکن است در این محاسبه اشتباه کند که قادر است برای مدت نامحدود فشار و رنج سنگینی را بر مردم ایران تحمیل کند. کمبودهای زنجیره‌ای در کالاهای اساسی می‌تواند موج تازه‌ای از اعتراضات گسترده و ریزش در میان نخبگان را به‌دنبال داشته باشد و برای حکومت دشوارتر کند که همزمان با جنگ با ایالات متحده، قدرت داخلی خود را نیز حفظ کند.
آنچه در ابتدا ممکن است نوعی فرسایش قابل‌کنترل به نظر برسد، می‌تواند به وضعیتی بسیار خطرناک‌تر تبدیل شود؛ یعنی کاهش توان دولت برای اداره کشور، نه صرفاً کاهش توان آن برای ادامه جنگ. با این همه، در شرایط کنونی، جنگ همچنان برای دو طرف قابل دوام به نظر می‌رسد.
واشنگتن به هیچ‌یک از اهداف اعلام‌شده خود دست پیدا نکرده و بخش قابل‌توجهی از مهمات گران‌قیمت خود را نیز مصرف کرده است. با این حال، ایالات متحده همچنان توان مالی ادامه جنگ را دارد و معتقد است هزینه عقب‌نشینی از هزینه ادامه درگیری بیشتر خواهد بود.
جامعه ایران نیز در برابر سال‌ها فقر و ناامنی قرار گرفته است. اما خود جمهوری اسلامی همچنان باثبات به نظر می‌رسد و معتقد نیست که می‌تواند امتیازات مهم و معناداری واگذار کند.
این همان تناقض اصلی این جنگ است. هر دو طرف در نتیجه درگیری ضعیف‌تر شده‌اند.
هیچ‌یک قادر به پیروزی نیست. اما با این حال، هر دو به جنگ ادامه می‌دهند، زیرا گزینه‌های جایگزین را برای خود کاملاً غیرقابل‌قبول می‌دانند.
