معرفی خودروی مفهومی رنو اینیشیال با پیشرانه فرمول یک در سال ۱۹۹۵

رنو اینیشیال در سال ۱۹۹۵ معرفی شد؛ خودرویی مفهومی که قرار بود تصویری از یک خودروی لوکس فرانسوی در بالاترین سطح ارائه دهد. بخش غیرمعمول این پروژه، پیشرانه آن بود و رنو برای اینیشیال یک موتور ۳.۵ لیتری ۱۰ سیلندر رنو اسپرت را در نظر گرفت که از برنامه فرمول یک این شرکت مشتق شده بود. این پیشرانه حدود ۳۹۲ اسب‌بخار قدرت تولید می‌کرد.

در مقابل پیشرانه مسابقه‌ای، فضای داخلی اینیشیال با تمرکز بر آسایش و تجمل طراحی شد. این خودرو به چهار صندلی مجزا با طراحی شبیه به صندلی‌های راحتی، یک مینی‌بار، مجموعه چمدان‌های اختصاصی لوئی ویتون و سقف شیشه‌ای بزرگ مجهز بود. رنو اینیشیال همچنین از سامانه چهارچرخ محرک بهره می‌برد که ترکیبی متفاوت برای این کانسپت ایجاد می‌کرد.

طراحی بدنه اینیشیال نیز غیرمعمول بود و درِ صندوق عقب آن به جای باز شدن به شکل معمول، به سمت جلو و روی سقف حرکت می‌کرد. این جزئیات نشان می‌داد که رنو در طراحی اینیشیال تلاش داشت ایده‌های جدیدی را در فرم و عملکرد خودرو آزمایش کند.

رنو اینیشیال هرگز به مرحله تولید انبوه نرسید، اما ایده‌های به‌کاررفته در آن بی‌نتیجه نماندند. این کانسپت پیش‌نمایشی از برخی رویکردهایی بود که رنو بعدها در مدل‌هایی مانند آوانتایم و ول ساتیس مورد بررسی قرار داد و اینیشیال را می‌توان یکی از نمونه‌های متفاوت تاریخ رنو در دهه ۱۹۹۰ دانست.