فارن‌پالیسی: عربستان در محاصره بحران؛ وقتی تضمین امنیتی آمریکا دیگر کافی نیست
زمانی که ائتلافی به رهبری آمریکا مانع شد عراق کنترل هر یک از میادین نفتی عربستان را به دست بگیرد و نیروهای عراقی را از کویت بیرون راند.
فارن‌پالیسی در تحلیلی به بررسی فشار فزاینده بر عربستان سعودی در پی جنگ ایران، تهدید مسیرهای صادرات نفت در خلیج فارس و دریای سرخ، حملات انصارالله و گروه‌های هم‌پیمان ایران و تردیدهای رو‌به‌افزایش ریاض نسبت به توان و اراده آمریکا برای تأمین امنیت این کشور پرداخت و نوشت که نظم امنیتی چند دهه‌ای میان واشنگتن و کشورهای عربی خلیج فارس با بحرانی عمیق روبه‌رو شده است. به گزارش سرویس بین‌الملل جماران، نشریه «فارن‌پالیسی» در تحلیلی به بررسی فشارهای فزاینده بر عربستان سعودی در پی جنگ ایران، آسیب‌پذیری مسیرهای صادرات نفت این کشور در خلیج فارس و دریای سرخ، افزایش تهدیدهای انصارالله و گروه‌های هم‌پیمان ایران و تردیدهای رو‌به‌افزایش ریاض نسبت به توان و اراده آمریکا برای ایفای نقش سنتی خود به‌عنوان ضامن امنیت عربستان پرداخت و نوشت: عربستان سعودی با مشکلات جدی روبه‌روست.
نفوذ جهانی این کشور عمدتاً از جایگاه پیشتاز آن به‌عنوان تولیدکننده نفت و درآمد حاصل از این نقش ناشی می‌شود، اما اکنون خاورمیانه در آتش است. امروز نفتکش‌های سعودی در خلیج فارس متوقف شده‌اند و در دریای سرخ نیز با تهدید مواجه‌اند و بزرگ‌ترین خط لوله نفتی این کشور نیز پس از یک حمله پهپادی مجبور به توقف فعالیت شده است.
با این حال، شاید بزرگ‌ترین مشکل بلندمدت عربستان این باشد که ضامن امنیتی دیرینه‌اش، یعنی ایالات متحده، توان خاموش کردن این آتش را ندارد و به نظر هم نمی‌رسد علاقه خاصی به تلاش برای این کار داشته باشد. از زمان جنگ جهانی دوم و به‌ویژه از پایان جنگ سرد، خاورمیانه بر پایه نوعی معامله استوار بوده است: برتری نظامی آمریکا ثبات نسبی را فراهم می‌کند، از تجاوز بازمی‌دارد و با آن مقابله می‌کند، آزادی کشتیرانی را تضمین می‌کند، ایران را مهار می‌کند، دفاع هوایی را سازمان می‌دهد و به دولت‌های دوست کمک می‌کند در قدرت باقی بمانند.
در مقابل، عربستان سعودی و کشورهای کوچک‌تر عربی خلیج فارس ــ کویت، بحرین، قطر و امارات متحده عربی ــ میزبان پایگاه‌های آمریکا هستند، در زمینه مبارزه با تروریسم همکاری می‌کنند و جریان روان نفت را حفظ می‌کنند. روشن‌ترین نمونه عملکرد این سازوکار در سال‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ بود؛ زمانی که ائتلافی به رهبری آمریکا مانع شد عراق کنترل هر یک از میادین نفتی عربستان را به دست بگیرد و نیروهای عراقی را از کویت بیرون راند.
حمله دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، به ایران این نظم را به شکلی جبران‌ناپذیر درهم شکست و عربستان سعودی نیز جایگزینی برای آن ندارد. صنعت نفت عربستان از هر سو تحت فشار قرار گرفته است.
بخش زیادی از بهترین میادین نفتی و پالایشگاه‌های این کشور در نزدیکی خلیج فارس قرار دارند؛ جایی که ایران صادرات از طریق تنگه هرمز را مسدود کرده است. اما سعودی‌ها برای چنین وضعیتی یک برنامه جایگزین داشتند: خط لوله شرق به غرب که منطقه خلیج فارس را به بنادر و پالایشگاه‌های سوی دیگر کشور، در ساحل دریای سرخ، متصل می‌کند.
در بهار امسال، این سرمایه‌گذاری نتیجه داد. پیش از جنگ، این خط لوله روزانه حدود ۱ میلیون بشکه نفت را به سمت شرق منتقل می‌کرد.
پس از آنکه ایران تنگه هرمز را مسدود کرد، این رقم به ۴ تا ۵ میلیون بشکه در روز افزایش یافت. اما در ماه ژوئیه، انصارالله یمن که متحد ایران است، محاصره کشتیرانی عربستان در دریای سرخ را اعلام کرد.
این گروه به سوی کشتی‌ها در اطراف گلوگاه جنوبی دریای سرخ، یعنی تنگه باب‌المندب، آتش گشوده است. اگرچه خروجی شمالی همچنان به روی کشتی‌های سعودی باز است، کانال سوئز ظرفیت عبور ابرنفتکش‌هایی را ندارد که حدود نیمی از ناوگان نفتکش عربستان را تشکیل می‌دهند.
بحران‌ها یکی پس از دیگری در حال انباشته شدن هستند. انصارالله به‌تازگی شهر بندری المخا و یکی از جزایر واقع در تنگه باب‌المندب را تصرف کرده است؛ اقدامی که توان این گروه برای حمله به کشتی‌های سعودی را افزایش می‌دهد.
شبه‌نظامیان مورد حمایت ایران در عراق نیز پهپادهایی را به سمت عربستان سعودی شلیک کرده‌اند و به یک ایستگاه پمپاژ آن‌قدر خسارت وارد کرده‌اند که خط لوله شرق به غرب مجبور به توقف فعالیت شده است؛ بازگشت این خط لوله به مدار نیز ممکن است بیش از یک ماه زمان ببرد. در ۱۵ سپتامبر، منابع تجاری به رویترز گفتند که عربستان سعودی از تعلیق بارگیری نفت در بندر ینبع در دریای سرخ خبر داده است.
در همان هفته، گزارش شد که شرکت آرامکوی سعودی به پالایشگاه‌های اروپایی اطلاع داده است که برای مدتی محموله‌ای تحویل نخواهند گرفت. این هفته نیز انصارالله دامنه حملات خود به عربستان سعودی را گسترش داد و پایتخت این کشور، ریاض، فرودگاه بین‌المللی اصلی آن و همچنین تأسیسات نفتی در نقاط دیگر را هدف حمله قرار داد.
گزارش‌ها حاکی است که محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی، پس از هدف قرار گرفتن خط لوله، دو بار با ترامپ تماس گرفت و از ایالات متحده خواست برای کند کردن پیشروی انصارالله، این گروه را بمباران کند. کاخ سفید این درخواست را نپذیرفت و رئیس‌جمهور آمریکا نیز هنگامی که در یک نشست خبری درباره یمن از او سؤال شد، گفت: «حوثی‌ها با ما تماس گرفتند.
آن‌ها نمی‌خواهند با ما بجنگند. به ما اطلاع دادند که نمی‌خواهند با ما درگیر شوند.
آن‌ها نمی‌خواهند ما به سراغشان برویم. ترجیح می‌دهند ما درگیر نباشیم و اجازه می‌دهند بیشتر کشتی‌ها عبور کنند.
فقط یک کشور است که خیلی از آن راضی نیستند.» این اظهارات ممکن است خیال‌پردازی ترامپی باشد یا حاصل گفت‌وگویی واقعی که در آن ترامپ تصمیم گرفته سخنان انصارالله را به همان شکلی که گفته شده بپذیرد. هر یک از این دو حالت برای ریاض بسیار بد است.
این وضعیت باید برای سعودی‌ها ناامیدکننده باشد، زیرا آن‌ها سال‌هاست به ترامپ و همچنین داماد و فرستاده بین‌المللی او، جرد کوشنر، پول می‌دهند. رابطه آمریکا و عربستان همواره ماهیتی معامله‌محور داشته است؛ اما این معامله در سطح ملی و حول محور امنیت و نفت بوده، نه به این شکل شخص‌محور.
به نظر می‌رسید سعودی‌ها از پسرفت دموکراتیک و فساد در ایالات متحده استقبال می‌کنند و تلاش کرده‌اند با استفاده از پول خود از این شرایط بهره‌برداری کنند. پس از پیروزی ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۱۶، آن‌ها هزینه‌های زیادی در هتل‌های او آغاز کردند.
ترامپ نیز عربستان سعودی را به‌عنوان نخستین مقصد خارجی خود در مقام رئیس‌جمهور انتخاب کرد و سعودی‌ها با تشریفات و تمجیدهای مجلل از او استقبال کردند. در ابتدا به نظر می‌رسید این سرمایه‌گذاری موفق بوده است.
ترامپ در همان سفر، قرارداد تسلیحاتی ۱۱۰ میلیارد دلاری با عربستان سعودی امضا کرد. هنگامی که محمد بن سلمان در سال ۲۰۱۸ قدرت خود را تثبیت کرد، احتمالاً کوشنر اطلاعات امنیتی آمریکا را درباره رقبای خاندان سعودی در اختیار او گذاشت تا به او کمک کند و بنا بر گزارش‌ها، ولیعهد سعودی بعداً به خود می‌بالید که کوشنر «در جیب اوست».
در ادامه همان سال، ترامپ ایالات متحده را از توافق هسته‌ای ایران خارج کرد؛ اقدامی که با استقبال عربستان سعودی مواجه شد. او همچنین ارزیابی سازمان سیا مبنی بر اینکه محمد بن سلمان دستور قتل جمال خاشقجی، روزنامه‌نگار، را صادر کرده بود، علناً کم‌اهمیت جلوه داد.
پس از دوره نخست ریاست‌جمهوری ترامپ، عربستان سعودی این مسیر را با شدت بیشتری ادامه داد. لیگ گلف LIV که با حمایت عربستان فعالیت می‌کند، به زمین‌های گلف متعلق به ترامپ برای میزبانی مسابقات پول پرداخت کرد.
شرکت‌های سعودی مرتبط با دولت نیز با سازمان ترامپ قراردادهای ملکی منعقد کردند و میلیون‌ها دلار بابت حق امتیاز به او پرداختند؛ با این وعده که مبالغ بیشتری نیز در راه باشد. آشکارتر از همه، دولت عربستان ۲ میلیارد دلار در اختیار شرکت سرمایه‌گذاری جدید کوشنر قرار داد.
مدیران صندوق ثروت ملی عربستان به این تصمیم اعتراض کردند، یک گزارش بررسی موشکافانه شرکت کوشنر را «از همه جنبه‌ها نامطلوب» ارزیابی کرد و این قرارداد نیز شامل کارمزدهایی غیرمعمول و بالا بود؛ به‌گونه‌ای که کوشنر و همکارانش صرف‌نظر از عملکرد صندوق، هر سال ۲۵ میلیون دلار از پول عربستان دریافت می‌کردند. با این حال، محمد بن سلمان این معامله را نهایی کرد.
با بازگشت ترامپ به ریاست‌جمهوری و قرار گرفتن کوشنر در رأس دیپلماسی آمریکا درباره غزه، به نظر می‌رسید این پول به‌خوبی هزینه شده است. سپس ترامپ به ایران حمله کرد.
ریاض تلاش کرد در ظاهر از درگیری فاصله بگیرد، در حالی که در پشت پرده ترامپ را به حرکت به سمت تغییر حکومت ترغیب می‌کرد. سپس، هنگامی که مشخص شد چنین اتفاقی در حال رخ دادن نیست، از آتش‌بس و مذاکرات حمایت کرد.
زمانی که تفاهم‌نامه آمریکا و ایران در تابستان از هم فروپاشید و ترامپ بار دیگر تلاش کرد ایران را بمباران کند، ایران شبه‌نظامیان هم‌پیمان خود در یمن و عراق را فعال کرد؛ گروه‌هایی که ظاهراً در مراحل ابتدایی جنگ مهار شده بودند. این گروه‌ها از چند جهت مختلف عربستان سعودی را هدف حمله قرار داده‌اند.
از نگاه عربستان سعودی، ترامپ با آغاز یک جنگ انتخابی باعث شد خاک این کشور هدف حمله قرار گیرد و کشتیرانی آن با محدودیت روبه‌رو شود؛ سپس از اقداماتی که می‌توانست به پیروزی در جنگ منجر شود ــ یعنی تهاجم زمینی و تغییر واقعی حکومت ــ عقب‌نشینی کرد، به‌جای آن به دیپلماسی روی آورد، در این مسیر شکست خورد و در نهایت عربستان سعودی با حملات بیشتری مواجه شد. سعودی‌ها که زیر حمله نیروهایی قرار گرفته‌اند که خود به‌تنهایی توان مقابله کافی با آن‌ها را ندارند، به‌شدت به ایالات متحده نیاز دارند؛ اما مشکل اینجاست که حامی امنیتی چند دهه‌ای آن‌ها نیز قادر به حل این مسئله نیست.
نیروهای سعودی در پاسخ به حملات انصارالله، یمن را بمباران می‌کنند. اما عربستان سال‌ها در جریان جنگ داخلی یمن این کشور را بمباران کرد و از دولت محلی حمایت کرد، بی‌آنکه بتواند انصارالله را شکست دهد.
عربستان سعودی بودجه نظامی بزرگی دارد، اما نیروهای مسلح آن از نظر ساختاری ضعیف هستند و سابقه عملکرد نامطلوبی دارند؛ ضعفی که هم وابستگی این کشور به ایالات متحده را تقویت کرده و هم تا حدی خود نتیجه همین وابستگی است. نخستین واکنش ترامپ به پیشروی انصارالله، همان واکنش آشنای همیشگی بود: وانمود کردن به اینکه مشکلی وجود ندارد و مطالبه از دیگران برای اینکه آن‌ها نیز همین‌گونه وانمود کنند.
این از زمان شکست حمله اولیه آمریکا و اسرائیل در دستیابی به تغییر حکومت یا «تسلیم بدون قید و شرط» ــ همان چیزی که ترامپ در ابتدا مطالبه کرده بود ــ به راهبرد اصلی او در جنگ ایران تبدیل شده است. ترامپ شیوه مشخصی برای جنگ دارد: تهدیدهای بزرگ و اهداف اعلام‌شده اغراق‌آمیز، یک کارزار هوایی با حساسیت بالا نسبت به تلفات و سپس عقب‌نشینی و دروغ‌گویی در صورتی که بلوف‌ها و بمباران‌ها به نتیجه نرسند.
این رویکرد در برابر ایران در حال شکست است، اما پیش از این نیز در برابر انصارالله شکست خورده بود. در سال ۲۰۲۵، انصارالله به کشتی‌ها در دریای سرخ شلیک می‌کرد و اعلام کرده بود که در برابر جنگ اسرائیل در غزه با فلسطینی‌ها اعلام همبستگی کرده است.
در ماه مارس همان سال، ترامپ حملات هوایی به یمن را آغاز کرد و پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، وعده داد تلاشی «بی‌وقفه» برای بازگرداندن آزادی دریانوردی انجام شود. ایالات متحده یک کارزار صرفاً هوایی را امتحان کرد.
یک ماه و نیم بعد، پس از مصرف حدود یک میلیارد دلار مهمات، از دست دادن چند جنگنده و نابود کردن شماری از اهداف، بدون آنکه بتواند آتش انصارالله را متوقف کند ــ و همچنین در نمایش دیگری از بی‌کفایتی دولت ترامپ، افشای تصادفی طرح‌های جنگی از طریق پیام‌رسان سیگنال ــ ایالات متحده عملیات را متوقف کرد و مدعی شد که این مأموریت موفقیتی بزرگ بوده است. این وضعیت عربستان سعودی را در موقعیتی دشوار قرار می‌دهد.
حمله به خطوط کشتیرانی و خطوط لوله بسیار آسان‌تر از حفاظت مطمئن از آن‌هاست. سعودی‌ها تلاش می‌کنند با افزایش انتقال نفت از یک نفتکش به نفتکش دیگر در سواحل عمان، بخشی از این مشکل را جبران کنند، اما هیچ راهی وجود ندارد که این روش بتواند تمام حجم ازدست‌رفته را پوشش دهد.
تنها بازده واقعی و مثبت سرمایه‌گذاری عربستان بر ترامپ و کوشنر در این دوره، توافق هسته‌ای‌ای است که غنی‌سازی اورانیوم در عربستان سعودی را بدون سخت‌گیرانه‌ترین بازرسی‌های بین‌المللی تسهیل خواهد کرد. هیچ رئیس‌جمهور پیشین آمریکا به دلیل خطرات اشاعه هسته‌ای و همچنین تضعیف استدلال واشنگتن برای متوقف کردن غنی‌سازی اورانیوم ایران، حاضر به انجام چنین کاری نبود.
اما این رئیس‌جمهور آمریکا ــ تنها رئیس‌جمهوری که پول سعودی به حساب‌های شخصی‌اش واریز شده است ــ چنین کاری را انجام داد. کاخ سفید اخیراً این توافق را به کنگره ارائه کرده است؛ جایی که حزب جمهوری‌خواه ترامپ کنترل هر دو مجلس را در اختیار دارد و عمدتاً مانند مُهر تأیید عمل کرده است.
با این حال، سعودی‌ها ممکن است حتی از مزایای هسته‌ای این توافق نیز بهره‌مند نشوند. ترامپ در تلاش برای پاسخ به انتقادها درباره ضعف و فساد، گفت این توافق به به‌رسمیت‌شناختن اسرائیل وابسته است و عربستان سعودی نیز قرار نیست چنین کاری انجام دهد؛ دست‌کم نه بدون تشکیل کشور فلسطین، چیزی که اسرائیل اجازه تحقق آن را نخواهد داد.
حتی اگر این توافق اجرایی شود، دموکرات‌ها هر زمان که بار دیگر قدرت را به دست بگیرند، می‌توانند آن را لغو کنند؛ نه‌تنها به دلیل نگرانی‌های امنیتی بین‌المللی، بلکه به این دلیل که نزدیکان خصوصی ترامپ نیز در موقعیتی قرار دارند که از آن به‌طور فسادآلود سود ببرند. فقیرتر شدن عربستان سعودی همچنین به معنای کاهش پولی است که این کشور می‌تواند برای لابی‌گری در واشنگتن و جلوگیری از چنین اقدامی هزینه کند.
به نظر می‌رسد سعودی‌ها تصور می‌کردند که یک دولت فاسد در آمریکا به نفع آن‌هاست و می‌توانند بدون دردسرهای مربوط به سلامت اداری، اخلاق، قانون یا حقوق بشر، همچنان از کارآمدی و ثبات نسبی برخوردار باشند. اما در واقع، قابلیت رشوه‌پذیری معمولاً به معنای خودخواهی و ضعف نیز هست.
رهبران رشوه‌پذیر ذاتاً بی‌مسئولیت هستند. رهبران شخص‌محور و فاسدی مانند فردیناند مارکوس، صدام حسین و موبوتو سسه‌سکو ــ یا در دوره اخیر، ویکتور اوربان ــ در زمینه تأمین منافع ملی، چه منافع کشور خودشان و چه منافع دیگران، کارنامه‌ای بسیار بد دارند.
دست‌کم در دوران مدرن، تاکنون چیزی شبیه به این را در مرکز قدرت نظامی مسلط جهان ندیده بودیم، اما سقوط آمریکا به سمت شخص‌محوری نیز به همان اندازه فاجعه‌بار از آب درآمده است. یک رهبر رشوه‌گرفته ممکن است همان چیزی را به شما بگوید که می‌خواهید بشنوید، اما این به معنای آن نیست که بتواند آن را عملی کند.
رهبران فاسد در خراب کردن امور، به‌ویژه قوانین و هنجارها، مهارت دارند، اما تقریباً در هر چیز دیگری ضعیف‌اند. عربستان سعودی به‌اشتباه تصور می‌کرد ویرانگری ترامپ می‌تواند تنها به خود ایالات متحده محدود بماند و واشنگتنی که بتوان آن را خرید، همچنان می‌تواند به‌خوبی در خدمت منافع عربستان باقی بماند.
