رضایی و شمس‌آذر در نزدیکی غول‌کشی

دو بازی برابر دو مدعی قهرمانی و دو تساوی بدون گل؛ این حاصل کار شمس‌آذر مقابل تراکتور و سپاهان است. نتایجی که برای تیم وحید رضایی ارزشمند هستند، هرچند مرور بازی برابر سپاهان نشان می‌دهد قزوینی‌ها دلایل کافی دارند که بابت از دست رفتن فرصت پیروزی حسرت بخورند.

سپاهان در شرایطی به این مسابقه رسید که طی هفته‌های اخیر به تیمی خطرناک تبدیل شده بود. با این حال، شمس‌آذر توانست مقابل این حریف هم به فوتبال مورد نظر سرمربی‌اش وفادار بماند؛ فوتبالی همراه با دوندگی، پاس‌های پرتعداد و تلاش برای در اختیار گرفتن توپ.

رضایی تیمش را با همین ایده به زمین فرستاد و جریان مسابقه، به‌خصوص در نیمه دوم، فرصت خوبی برای اجرای آن فراهم کرد. ده‌نفره شدن سپاهان را هم باید در دل همین جریان بازی دید.

شمس‌آذر با سبک بازی خود، حریف را در موقعیتی قرار داد که به اخراج بازیکنش منجر شد و پس از آن، مسئولیت بیشتری برای در دست گرفتن مسابقه پذیرفت. برابر تیمی با کیفیت سپاهان، استفاده از برتری عددی نیازمند جسارت و نظم است؛ دو ویژگی که در تلاش شاگردان رضایی برای گردش توپ و حفظ مالکیت دیده می‌شد.

در نیمه دوم، برتری مالکیتی شمس‌آذر مقابل سپاهان ده‌نفره، شکل متفاوتی به مسابقه داد. تیم رضایی توپ را در اختیار داشت و برای رسیدن به پیروزی بازی می‌کرد، اما تبدیل این برتری به گل، به دقت و تجربه بیشتری احتیاج داشت.

شاید اگر بازیکنان شمس‌آذر در تصمیم‌های نهایی پخته‌تر عمل می‌کردند، کسب سه امتیاز هم دور از دسترس نبود. برای قضاوت درباره کار رضایی در این دو مسابقه، نباید فقط به بسته ماندن دروازه شمس‌آذر نگاه کرد.

تیم او مقابل دو مدعی شکست نخورد و برابر سپاهان نشان داد می‌تواند برای تحمیل شیوه بازی خودش هم تلاش کند. حالا قدم بعدی، تبدیل همین مالکیت و گردش توپ به موقعیت‌های مؤثرتر است؛ همان فاصله‌ای که در دیدار با سپاهان، میان یک تساوی قابل قبول و یک پیروزی شیرین باقی ماند.

آنها اکنون باید خود را مهیای دیدار حساس برابر استقلال خوزستان در اهواز کنند. دیداری که اهمیتی فراوان در شرایط جدولی قزوینی‌ها و هدف بزرگ وحید رضایی خواهد داشت.