پیونگ‌یانگ به‌دنبال هسته‌ای‌کردن نیروی دریایی؛ ناوشکن جدید وارد خدمت شد

کره‌شمالی دومین ناوشکن بزرگ موشکی از نسل جدید خود را با نام «کانگ کون» وارد خدمت کرده است. این ناو با وزن حدود پنج هزار تن قرار است در دریای ژاپن فعالیت کند و به گفته کیم جونگ اون رهبر کره شمالی، در آینده در «سامانه پاسخ هسته‌ای» پیونگ‌یانگ جای گیرد.

کانگ کون ناو هم‌کلاس «چو هیون» است که سه ماه پیش وارد خدمت شد و به دریای زرد اختصاص یافت. به این ترتیب، کره‌شمالی اکنون در دو سوی شبه‌جزیره کره یک ناوشکن موشکی بزرگ در اختیار دارد.

اهمیت استقرار ناو جدید در شرق نیز به موقعیت دریای ژاپن بازمی‌گردد؛ منطقه‌ای که مسیر دریایی به سمت ژاپن و پایگاه‌های نظامی آمریکا را در اختیار کره‌شمالی قرار می‌دهد. این ناوشکن در مقایسه با شناورهای سطحی پیشین کره‌شمالی، یک سکوی تهاجمی بسیار قدرتمندتر محسوب می‌شود و می‌تواند به حدود ۸۸ سلول سامانه پرتاب عمودی در اندازه‌های مختلف مجهز باشد.

سلول‌های بزرگ‌تر می‌توانند برای شلیک تسلیحات حمله به اهداف زمینی، از جمله موشک‌های کروز خانواده «هواسال»، استفاده شوند. برد موشک هواسال-۲ حدود یک هزار و ۸۵۰ کیلومتر برآورد می‌شود.

«کانگ کون» پیش‌تر در ماه ژوئیه نیز در آزمایش‌های موشکی شرکت کرده بود. در این آزمایش‌ها علاوه بر شلیک موشک‌های کروز راهبردی، توپخانه دریایی، تسلیحات خودکار، جنگ الکترونیک و سامانه‌های اطلاعات رزمی نیز مورد آزمایش قرار گرفتند.

همچنین درباره احتمال توسعه نسخه دریایی موشک هواسونگ-۱۱، موسوم به «کی‌ان-۲۳»، گمانه‌زنی‌هایی مطرح شده، هرچند این مساله تاکنون به‌طور رسمی تایید نشده است. با این حال، باید میان توانایی حمل تسلیحات هسته‌ای و استقرار واقعی کلاهک‌های هسته‌ای تفاوت قائل شد.

کیم جونگ اون صراحتا از «تسلیح هسته‌اینیروی دریایی» و ادغام ناوشکن‌های جدید در ساختار بازدارندگی کره‌شمالی سخن گفته است، اما هیچ تایید عمومی درباره حمل کلاهک هسته‌ای توسط کانگ کون وجود ندارد. اهمیت این ناو در واقع ایجاد سکویی است که می‌تواند در آینده به بخشی از توان هسته‌ای دریایی کره‌شمالی تبدیل شود.

اهمیت برنامه پیونگ‌یانگ زمانی بیشتر مشخص می‌شود که وعده کیم برای نمایش پیشرفت‌های جدید نیروی دریایی در هشت ماه آینده در نظر گرفته شود. این تحول ممکن است تنها به ساخت ناوشکن‌های بیشتر محدود نباشد.

کره‌شمالی در دسامبر ۲۰۲۵ (دی ماه ۱۴۰۳) برای نخستین‌بار یک بدنه از زیردریایی ها را به نمایش گذاشت که رسانه‌های دولتی آن را زیردریایی راهبردی موشک‌انداز با پیشران هسته‌ای توصیف کردند. وزن این زیردریایی حدود هشت هزار و ۷۰۰ تن اعلام شده و تصاویر منتشرشده نشان می‌داد ساخت آن به مراحل پیشرفته‌ای رسیده است.

برنامه دریایی کره‌شمالی نیز بسیار گسترده‌تر از ساخت دو ناوشکن است. کیم دستور داده است صنایع کشتی‌سازی در چارچوب برنامه پنج‌ساله جدید، دست‌کم دو شناور جنگی بزرگ در سال تحویل دهند؛ شناورهایی از کلاس چو هیون یا حتی بزرگ‌تر.

پیونگ‌یانگ همچنین از ساخت شناورهای راهبردی با وزن حدود ۱۰ هزار تن سخن گفته و ساخت سومین ناوشکن نسل جدید نیز آغاز شده است. در صورت حفظ این روند، کره‌شمالی طی چند سال آینده می‌تواند مجموعه‌ای جدید از شناورهای موشکی بزرگ در اختیار داشته باشد و همزمان توسعه زیردریایی‌های جدید، از جمله طرح زیردریایی هسته‌ای، را پیش ببرد.

به نظر می‌رسد پیونگ‌یانگ در تلاش است ساختار نیروی دریایی خود را بازسازی کرده و مولفه دریایی بازدارندگی هسته‌ای ایجاد کند. روسیه نیز در این روند مورد توجه کارشناسان قرار گرفته است.

برخی معتقدند همکاری با مسکو ممکن است روند توسعه فناوری‌های دریایی کره‌شمالی را سرعت بخشیده باشد. با این حال، شواهد عمومی درباره انتقال طراحی ناوشکن، رادار مشخص، فناوری پیشران یا معماری سامانه پرتاب عمودی از روسیه وجود ندارد.

آنچه روشن است، تعمیق همکاری‌های نظامی و فناورانه میان مسکو و پیونگ‌یانگ است. ورود کانگ کون به خدمت همچنین همزمان با آغاز رزمایش سه‌جانبه فریدام اج میان آمریکا، کره‌جنوبی و ژاپن انجام شده است؛ رزمایشی که بخش‌های دریایی، هوایی و سایبری را دربر می‌گیرد و بخشی از آن به مقابله مشترک با تهدیدهای موشکی و هسته‌ای کره‌شمالی اختصاص دارد.

در نتیجه، کانگ کون تنها دومین ناوشکن نسل جدید کره‌شمالی است و شاید مهم‌ترین نکته درباره آن خود این ناو نباشد؛ بلکه این واقعیت است که پیونگ‌یانگ قصد دارد چنین شناورهایی را به بخشی از یک ساختار دریایی بزرگ‌تر و مجهز به تسلیحات راهبردی تبدیل کند.