تئاتر دانشجویی مشهد؛ ظرفیتی که کمتر دیده می‌شود

خشایار خرم‌نژاد در گفت‌وگو با ایسنا درمورد شکل‌گیری ایده نمایش «نور، صدا، دوربین، حرکت»، اظهار کرد: داستان این اثر از اجرای تئاتر «جوجه تیغی» از بهرام افشاری شروع شد که نمایشی تک‌پرسوناژ و مونولوگ‌محور بود. در این نمایش داستان زندگینامه من به همراه ۹ بازیگر به روی صحنه رفت که نشان می‌دهد چگونه وارد دنیای تئاتر و سینما شدم.

البته در این مسیر امر کمدی به شکلی اغراق‌گونه‌ای ترکیب شد. وی ادامه داد: در جریان تولید این نمایش هرگز به دید یک تئاتر دانشجویی به آن نگاه نکردم.

در این حرفه تلاش دارم تا بهترین کار با کیفیتی بالا را ارائه دهم که مخاطب در حین تماشا لذت کافی را ببرد. دانشجویانی که علاقه‌مند به تئاتر هستند نیز می‌توانند از طریق تئاتر دانشجویی تربیت شوند تا برای ورود به محیط‌های حرفه‌ای و تئاتر بدنه مسیر، پیشرفت هموارتر شود.

وی افزود: انتخاب عنوان «نور،صدا، دوربین، حرکت» برای این اجرا کنجکاوی مخاطبان و تماشاگران را برمی‌انگیزد چراکه یک عبارت و لفظ آشنا و البته معروف است که در سینما زیاد شنیده شده است. درواقع تمامی افرادی که به هنر و نمایش علاقه دارند می‌توانند وارد این حرفه شوند و این مسیر را دنبال کنند.

مواردی مانند اعتماد به نفس پایین و نداشتن هدف می‌تواند برای افراد تبدیل به مانع شود. محرومیت تئاتر دانشجویی در جذب سرمایه‌گذار و تهیه‌کننده این کارگردان تئاتر با اشاره به چالش‌های تامین بودجه برای آماده‌سازی این اثر، توضیح داد: در حقیقت ملبغی برای تولید این اجرا به ما تعلق نگرفت.

به همین سبب امور مالی و حل‌وفصل تمامی مشکلات مسیر تولید بر عهده شخص خودم بوده است. به نظرم تئاتر دانشجویی در مشهد از پیگیری‌های لازم برخوردار نیست و تعداد آنان بسیار کم است.

با همه این وجود، اجراهای دانشجویی را که به روی صحنه برده‌ام از لحاظ فروش بلیت و جذب مخاطب رکورددار بوده است. خرم‌نژاد گفت: اگر افراد مناسب تئاترهای دانشجویی را مدیریت کنند و ارتقاء دهند، این گونه از تئاتر این توانایی را دارد تا فارغ از جنبه آموزشی دانشگاه‌ها به عنوان یک جریان جدی در تئاتر کشور مطرح شود.

متاسفانه دیدگاهی که به اجراهای دانشجویی وجود دارد از ویژگی باکیفیت بودن برخوردار نیست. در آینده دوست داریم تا این اثر را در جشنواره‌های تئاتر دانشجویی راه پیدا کند و موفق به کسب جوایز شود.

او در ادامه با بیان اینکه همکاری بین دانشگاه‌ها و مراکز آموزشی با گروه‌های هنری دانشجویی یکی از راهکارهایی است که می‌توان تولیدات هنری را تداوم بخشید، یادآور شد: حمایت این افراد در کنار دادن فرصت بیشتر برای اجرا به دانشجویان سبب می‌شود تا محصلان با ذوق و شوق هر چه بیشتر برای ادامه این مسیر تلاش کنند. حمایت و بیشتر دیده شدن تئاتر دانشجویی امری است که باید به آن نگاه ویژه‌تری داشت.