ماشین جدید تسلا چگونه پرواز می‌کند؟ همه چیز در مورد تسلا رودستر ۲۰۲۸
از نظر تئوری، گاز فشرده مورد نیاز پیشران‌های CGT رودستر می‌تواند از طریق شرکت‌های صنعتی تأمین‌کننده گاز تهیه شود؛ شرکت‌هایی مانند Air Liquide، Airgas و Linde Gas.
تسلا رودستر یکی از خودرو‌های مهم در تاریخ تسلا است که نخستین نسل آن در سال ۲۰۰۸ بر پایه لوتوس الیزه به بازار آمد. اکنون نسل جدید این خودرو با قابلیتی عجیب خبرساز شده است: پرواز!
در نمایش اخیر تسلا، رودستر از یک دیوار منحنی بالا رفت، در ارتفاع چند طبقه از زمین وارونه شد، از روی یک سطح شیب‌دار به هوا پرید و پس از تغییر وضعیت در هوا فرود آمد. در بخش دیگری از نمایش نیز خودرو برای مدتی معلق ماند و حرکات چرخشی انجام داد؛ قابلیت‌هایی که به استفاده از پیشران‌های گاز سرد و مخازن گاز پرفشار نسبت داده شده‌اند.
البته این خودرو هنوز در مرحله نمونه اولیه قرار دارد و تسلا جزئیات عملکرد این فناوری در نسخه نهایی را تأیید نکرده است. رودستر ۲۰۲۸ در کنار این قابلیت‌های غیرمعمول، با وعده شتاب‌گیری کمتر از یک ثانیه در نسخه تراست، سرعت بیش از ۳۷۰ کیلومتر بر ساعت در برخی نسخه‌ها و برد حرکتی چشمگیر معرفی شده است.
در ادامه، فناوری پرواز، مشخصات فنی، سرعت، برد حرکتی، قیمت احتمالی و زمان عرضه این ابرخودروی برقی را بررسی می‌کنیم. نمایش تسلا در ۱۵ اکتبر، قابلیت‌های غیرمعمول رودستر را به تصویر کشید.
در این نمایش، خودرو از یک دیوار منحنی بالا رفت و تا ارتفاع چند طبقه از سطح زمین رسید؛ سپس در موقعیتی وارونه قرار گرفت. بعد از آن، خودرو از روی سطح شیب‌دار جدا شد، در هوا به وضعیت عادی بازگشت و روی زمین فرود آمد.
در بخش دیگری از نمایش، رودستر بالای ردیفی از خودرو‌های تسلا معلق ماند و سپس یک چرخش کامل انجام داد و وارونه شد. تسلا اعلام کرده است که نسخه راکت این خودرو از ۱۰ پیشران گاز سرد استفاده می‌کند: چهار پیشران در قسمت عقب، چهار پیشران رو به پایین برای ایجاد نیروی بالابر و دو پیشران در بخش جلویی برای کنترل جهت حرکت.
این حرکات نمایشی بسیار چشمگیر بودند، اما رودستر همچنان یک خودروی نمونه اولیه است. تسلا هنوز توضیح نداده که قابلیت‌های پرواز این خودرو در نسخه تولید انبوه چگونه عمل خواهند کرد.
نسخه پایه رودستر خودرویی دونفره با سیستم انتقال نیرو به چرخ‌های عقب است که از دو موتور الکتریکی در قسمت عقب و یک باتری متشکل از سلول‌های ۴۶۸۰ تسلا بهره می‌برد. تسلا ادعا می‌کند مجموع توان موتور‌ها از ۱۵۰۰ اسب بخار بیشتر است، اما هنوز ظرفیت باتری را اعلام نکرده است.
نسخه پرفورمنس به چهار فن الکتریکی در زیر قسمت عقب خودرو مجهز شده که با ایجاد مکش، نیروی رو به پایین تولید می‌کنند. این نسخه همچنین از سیستم آیرودینامیک فعال بهره می‌برد.
در نسخه تراست، چهار پیشران گاز سرد در قسمت عقب اضافه می‌شود. نسخه تک‌نفره راکت نیز شش پیشران دیگر دارد که برای بلند کردن خودرو از زمین و کنترل جهت حرکت آن به کار می‌روند.
این پیشران‌ها گاز پرفشار، عمدتاً نیتروژن، را از مخازن تعبیه‌شده در خودرو آزاد می‌کنند. به گفته تسلا، این سیستم می‌تواند به افزایش نیروی حرکت رو به جلوی نسخه تراست کمک کند و امکان بلند شدن و مانور دادن نسخه راکت را فراهم سازد.
در مراسم رونمایی، قابلیت‌هایی مانند بالا رفتن رودستر از دیوار، پرش از روی سطح شیب‌دار وارونه، معلق ماندن در هوا و چرخش خودرو به نمایش درآمدند. این حرکات نمایش به‌یادماندنی‌ای رقم زدند، اما قابلیت‌های واقعی نسخه تولیدی و محدودیت‌های عملکردی آن هنوز مشخص نیستند.
تسلا ادعا می‌کند نسخه پرفورمنس می‌تواند در حدود ۱٫۶ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۶۰ مایل بر ساعت برسد و حداکثر سرعت آن از ۲۱۰ مایل بر ساعت بیشتر باشد. طبق ادعای این شرکت، نسخه تراست این مسیر را در کمتر از ۰٫۹ ثانیه طی می‌کند و حداکثر سرعت آن از ۲۳۰ مایل بر ساعت فراتر می‌رود.
تسلا همچنین اعلام کرده است که رسیدن به حداکثر سرعت حدود ۳۳۰ مایل بر ساعت را هدف‌گذاری کرده، اما مشخص نکرده این رقم مربوط به کدام نسخه خودرو است. در مراسم رونمایی، نمایش داده شد که نسخه تراست می‌تواند در ۰٫۸۱ ثانیه به سرعت ۶۰ مایل بر ساعت برسد.
بااین‌حال، تسلا اطلاعاتی درباره شرایط آزمایش و روش اندازه‌گیری زمان ارائه نکرده است. این ارقام بسیار قابل توجه‌اند، اما برای تأیید آنها باید یک خودروی تولید انبوه در شرایط آزمایشگاهی و با تجهیزات دقیق اندازه‌گیری آزمایش شود.
تا آن زمان، نمی‌توان این ادعا‌ها را عملکرد تایید شده رودستر دانست. تسلا هنوز برد حرکتی نسخه جدید رودستر را اعلام نکرده است.
این شرکت پیش‌تر ادعا کرده بود که نسل دوم این خودرو با هر بار شارژ می‌تواند مسافتی حدود ۶۲۰ مایل را طی کند، اما هنوز تایید نکرده است که این رقم برای طراحی جدید نیز صدق می‌کند یا خیر. اگر ادعای قبلی همچنان معتبر باشد، برد حرکتی رودستر به‌مراتب بیشتر از برد هر خودروی برقی دیگری خواهد بود که در حال حاضر به بازار عرضه می‌شود.
بدنه نسبتاً سبک و آیرودینامیک می‌تواند به رودستر کمک کند تا با هر بار شارژ مسافت بیشتری را طی کند. بااین‌حال، تا زمانی که تسلا تخمین جدیدی ارائه ندهد و خودرو تحت آزمایش قرار نگیرد، نمی‌توان درباره برد واقعی آن قضاوت کرد.
بنابراین، رقم ۶۲۰ مایل همچنان تایید نشده است. ایلان ماسک در سال ۲۰۱۷ از نسل جدید رودستر رونمایی کرد و وعده داد خودرویی با شتاب‌گیری بهتر از ابرخودرو‌ها و برد حرکتی فوق‌العاده عرضه کند.
خودروی معرفی‌شده در آن زمان یک نمونه اولیه بود و برنامه اولیه تسلا برای آغاز تولید در سال ۲۰۲۰ عملی نشد. پس از آن، تولید خودرو بار‌ها به تعویق افتاد.
ماسک در سال ۲۰۲۱ اعلام کرد که مراحل مهندسی خودرو در همان سال به پایان می‌رسد و تولید آن سال بعد آغاز خواهد شد. این برنامه نیز محقق نشد.
اکنون تسلا اعلام کرده است که تولید رودستر بازطراحی‌شده در سال ۲۰۲۸ آغاز خواهد شد. بااین‌حال، خودرویی که در مراسم رونمایی ۱۵ اکتبر به نمایش درآمد، همچنان یک نمونه اولیه است.
تسلا هنوز قیمت نسل جدید رودستر را اعلام نکرده است. این شرکت پیش‌تر قیمت پایه نسل قبلی را ۲۰۰ هزار دلار تعیین کرده بود.
همچنین نسخه محدود فاوندرز سری با قیمت ۲۵۰ هزار دلار عرضه می‌شد. بااین‌حال، تسلا هنوز مشخص نکرده است که آیا این قیمت‌ها برای نسل جدید نیز معتبر خواهند بود یا خیر.
برآورد وب‌سایت موتورترند این است که قیمت نسخه پایه رودستر جدید از رقم ۲۵۰ هزار دلار نسل قبلی نیز بیشتر خواهد بود. البته قیمت نسخه‌های پرفورمنس، تراست و راکت همچنان نامشخص است.
تسلا در حال حاضر امکان رزرو خودرو را با پرداخت ۵۰ هزار دلار پیش‌پرداخت فراهم کرده است. از این مبلغ، ۵ هزار دلار باید بلافاصله پرداخت شود و ۴۵ هزار دلار باقی‌مانده نیز باید حداکثر ظرف ۱۰ روز پرداخت شود.
تسلا اعلام کرده است که این مبلغ قابل استرداد خواهد بود. احتمالاً رودستر گران‌ترین خودروی تسلا خواهد بود، اما تا زمانی که قیمت نهایی و مشخصات نسخه تولیدی اعلام نشوند، برای ارزیابی ارزش خرید آن در مقایسه با ابرخودرو‌ها زود است.
بررسی سیستم پیشرانش تسلا رودستر؛ فناوری اسپیس‌ایکس چگونه می‌تواند به این خودرو کمک کند تا در ۰٫۸ ثانیه به سرعت ۶۰ مایل بر ساعت برسد؟ شگفت‌انگیزترین فناوری به‌کاررفته در تسلا رودستر جدید، سیستم پیشرانشی است که مستقیماً از فناوری‌های اسپیس‌ایکس گرفته شده است؛ شرکتی فعال در حوزه موشک، ماهواره و هوش مصنوعی که آن هم متعلق به ایلان ماسک است.
در رودستری که طی این رویداد به نمایش درآمد، چهار نازل فلزی درست بالای سپر عقب قرار گرفته‌اند. این نازل‌ها از نظر ظاهری شباهت زیادی به خروجی‌های اگزوز خودرو‌های سوپر اسپرت معمولی دارند؛ مثلاً شورولت کوروت C۸، با این تفاوت که فاصله آنها از یکدیگر بیشتر است.
اما رودستر یک خودروی برقی است؛ بنابراین، این لوله‌ها گاز‌های حاصل از احتراق را خارج نمی‌کنند، بلکه هوای پرفشار، عمدتاً حاوی نیتروژن، را به بیرون هدایت می‌کنند. این گاز در یک مخزن کروی بزرگ و سیاه‌رنگ ذخیره می‌شود که پشت دو صندلی جلوی رودستر قرار دارد.
این مخزن از نوع محفظه تحت فشار با روکش کامپوزیتی (COPV) است. دو لوله به آن متصل شده‌اند که گاز را به چهار نازل می‌رسانند.
این نازل‌ها به‌عنوان پیشران‌های گاز سرد (CGT) عمل می‌کنند. همان‌طور که از نام این فناوری مشخص است، COPV محفظه‌ای است که گاز را تحت فشار بسیار زیاد نگه می‌دارد و بدنه آن با مواد کامپوزیتی تقویت شده است.
در تسلا رودستر، این محفظه به شکل یک کره بزرگ سیاه‌رنگ طراحی شده که اندازه آن تقریباً با یک توپ ورزشی بزرگ قابل مقایسه است؛ همان توپ‌هایی که در باشگاه‌های ورزشی برای تمرین استفاده می‌شوند. سطح مخزن با الیاف کامپوزیتی کربنی پوشیده شده که بافت مشکی و براق آن کاملاً قابل تشخیص است. می‌توان COPV را به مخزن سوخت خودرو‌هایی تشبیه کرد که با گاز طبیعی فشرده (CNG) یا گاز مایع پروپان (LPG) کار می‌کنند؛ با این تفاوت که مخلوط نیتروژن موجود در مخزن رودستر با فشار بسیار بیشتری ذخیره می‌شود.
این فشار می‌تواند به ۱۰ هزار پوند بر اینچ مربع (psi) برسد؛ رقمی که با فشار مورد استفاده در خودرو‌های مدرن مجهز به پیل سوختی هیدروژنی قابل مقایسه است. مخزن رودستر ظاهری شبیه یک سیلندر غواصی بسیار بزرگ دارد که دو انتهای آن تقریباً نیم‌کره‌ای است.
بر اساس اطلاعات منتشر شده، حجم این مخزن حدود ۲۰۰ لیتر است؛ یعنی مقدار زیادی گاز که با فشار ۱۰ هزار psi در آن نگهداری می‌شود. فناوری COPV چیز جدیدی نیست.
مخازن تحت فشار از همان سال‌های ابتدایی توسعه موشک‌های مدرن، بخشی از این صنعت بوده‌اند. این مخازن در ابتدا از فولاد ساخته می‌شدند و بعد‌ها آلومینیوم و حتی تیتانیوم نیز در ساخت آنها به کار رفت.
در تلاش برای ساخت مخازنی سبک‌تر و در عین حال مقاوم‌تر، تیم شاتل فضایی ناسا استفاده از مخازن دارای لایه داخلی فلزی و روکش‌های مختلف کامپوزیتی را توسعه داد. یکی از عوامل کلیدی در تحمل فشار داخلی بسیار زیاد، همین لایه بیرونی است؛ لایه‌ای که از پیچیدن پیوسته مواد کامپوزیتی سبک و مقاوم، مانند کولار و فیبر کربن، به دور مخزن تشکیل می‌شود.
پیچیدن پیوسته الیاف به دور مخزن، در مقایسه با قرار دادن نوار‌ها یا رشته‌های جداگانه روی یکدیگر، نقش مهمی در افزایش استحکام دارد. در همین حال، لایه فلزی داخلی مانع نفوذ گاز از دیواره مخزن می‌شود.
اسپیس‌ایکس نیز در اوایل سال جاری میلادی شرکت Hexagon Masterworks، تولیدکننده مخازن COPV، را خریداری کرد تا این فناوری مهم را به‌صورت داخلی توسعه دهد. موشک‌های اسپیس‌ایکس از چندین مخزن از این نوع استفاده می‌کنند.
شیرها، عملگر‌ها و لوله‌ها در دو انتهای مخزن کروی، فلنج‌های بزرگی قرار دارند که با ۱۲ پیچ بزرگ محکم شده‌اند. این قطعات به لوله‌های اصلی متصل می‌شوند و در اطراف آنها دو عملگر شبیه پیستون قرار گرفته است.
ابعاد بزرگ این فلنج‌ها و تعداد مهره‌هایی که با سیم ایمنی مهار شده‌اند، نشان می‌دهد که فشار داخل مخزن بسیار زیاد است. موتور‌های عملگر‌ها نیز قابل توجه‌اند؛ ظاهراً این موتور‌ها از بخش مچ پای ربات اپتیموس تسلا گرفته شده‌اند.
وظیفه این عملگر‌ها کنترل شیر‌های داخل لوله‌هاست. این شیرها میزان فشار و جریان گازی را تنظیم می‌کنند که با سرعتی مافوق صوت از مخزن COPV خارج می‌شود.
گاز پس از خروج از مخزن، از دو لوله بلند عبور می‌کند. این لوله‌ها در ادامه به چند مسیر تقسیم می‌شوند و در نهایت به چهار نازل پیشران گاز سرد می‌رسند.
خیر، منظور از CGT در اینجا خودروی Carrera Gran Turismo نیست! این عبارت مخفف «پیشران گاز سرد» است و به نازل‌هایی اشاره دارد که گاز‌های پرفشار خروجی از مخزن COPV را در جهت مشخصی هدایت می‌کنند.
لارس موروی، معاون مهندسی خودرو در تسلا، توضیح داده است که درست مانند اهمیت برابر بودن طول لوله‌های منیفولد اگزوز، طول تمام لوله‌ها و مسیر‌های شیر خروجی از مخزن COPV نیز باید دقیقاً یکسان باشد. اگر طول این مسیر‌ها متفاوت باشد، گاز هنگام خروج از مخزن با مسیر‌هایی با طول متفاوت روبه‌رو می‌شود.
در نتیجه، میزان و زمان رسیدن گاز به نازل‌های CGT یکسان نخواهد بود. چنین ناهماهنگی‌ای هنگام تولید نیروی پیشران رو به جلو می‌تواند باعث انحراف ناخواسته خودرو حول محور عمودی شود؛ حرکتی که در اصطلاح فنی «یاو» (Yaw) نام دارد.
برای مثال، اگر گاز از دو نازل سمت چپ سریع‌تر خارج شود، ممکن است خودرو به سمت راست منحرف شود. همین اتفاق در جهت مخالف نیز می‌تواند رخ دهد.
با توجه به فشار بسیار زیاد سیستم پیشرانش و ضرورت کاهش وزن رودستر، در ساخت لوله‌های بلند و نازل‌های پیشران از تیتانیوم استفاده شده است. در مقابل، لوله‌های تقسیم‌کننده‌ای که در هر طرف، مسیر گاز را میان نازل‌ها توزیع می‌کنند، از آلیاژی به نام اینکونل (Inconel) ساخته شده‌اند.
این آلیاژ به مقاومت در برابر دما‌های بالا و شرایط دشوار کاری شهرت دارد. کلکسیونر‌های بسیار ثروتمند خودرو که به دنبال رسیدن به سرعت ۶۰ مایل بر ساعت در کمتر از یک ثانیه هستند، به‌خوبی می‌دانند که ابرخودرو‌های امروزی با یک محدودیت اساسی روبه‌رو هستند: حداکثر نیروی شتابی که می‌توان تنها از طریق لاستیک‌ها به سطح جاده منتقل کرد.
به همین دلیل، نیروی پیشران اضافی می‌تواند تعیین‌کننده برنده رقابت شتاب‌گیری باشد. محاسبات تقریبی نشان می‌دهد دو موتور عقب رودستر که مجموع توان آنها به یک مگاوات، معادل ۱۳۴۱ اسب بخار، می‌رسد، می‌توانند حدود ۳۲٫۳ کیلونیوتن نیروی رو به جلو تولید کنند.
این مقدار معادل حدود ۷۲۶۱ پوند نیرو است. بخش مهمی از این عملکرد به سامانه فن مکنده کانال‌دار رودستر مربوط می‌شود که با ایجاد نیروی رو به پایین بیش از ۲ برابر شتاب گرانش، خودرو را محکم‌تر به سطح جاده می‌فشارد و به افزایش چسبندگی کمک می‌کند.
با این حساب، برای آنکه رودستر با وزن حدود ۳۷۵۰ پوند بتواند طبق ادعای تسلا در ۰٫۸ ثانیه به سرعت ۶۰ مایل بر ساعت برسد، پیشران‌های گاز سرد باید حدود ۱۹٫۸ کیلو نیوتن نیروی اضافی تولید کنند. این مقدار معادل ۴۴۵۱ پوند نیرو است.
اطلاعات دقیقی درباره هندسه دهانه نازل‌های CGT، ضریب مقاومت آیرودینامیکی رودستر و سطح مقطع جلویی آن در دسترس نیست. به همین دلیل، نمی‌توان با اطمینان گفت که این سیستم چه مدت می‌تواند نیروی پیشران مؤثری تولید کند یا خودرو در آن لحظه دقیقاً به چه سرعتی خواهد رسید.
با این حال، به نظر می‌رسد حفظ نیروی پیشران برای چند ثانیه امکان‌پذیر باشد. در چنین شرایطی، خودرو می‌تواند به سرعتی در حدود ۱۳۵ تا ۱۸۰ مایل بر ساعت برسد، در حالی که موتور‌های الکتریکی همچنان به تولید نیروی حرکتی ادامه می‌دهند.
پرواز، چرخش و حرکات نمایشی چگونه انجام می‌شوند؟ در نمایش‌های اولیه، رودستر با کمک سیستم پیشرانش خود توانست در هوا معلق بماند، بچرخد و حرکات نمایشی انجام دهد.
برای دستیابی به این قابلیت‌ها، یک مخزن COPV بزرگ‌تر نیز به سیستم اضافه شده بود که ظرفیت کل ذخیره گاز مورد استفاده برای تولید نیروی پیشران را به ۶۰۰ لیتر افزایش می‌داد؛ یعنی سه برابر ظرفیت اولیه. برای بلند شدن خودرو از سطح زمین و اجرای حرکاتی مانند پرش، پشتک و چرخش حول محور طولی، به شش نازل CGT اضافی نیاز بود.
چهار نازل از این مجموعه، درست پشت چرخ‌ها قرار گرفته‌اند و رو به پایین هستند تا نیروی لازم برای بلند شدن خودرو را تامین کنند. دو نازل دیگر در قسمت جلوی خودرو نصب شده‌اند و به سمت چپ و راست جهت دارند.
این دو نازل به تغییر جهت چرخش خودرو حول محور عمودی کمک می‌کنند. اگرچه فناوری‌های COPV و CGT در صنعت خودروسازی فناوری‌هایی جدید و هیجان‌انگیز به شمار می‌روند، در صنایع دیگر به‌خوبی شناخته شده‌اند.
این فناوری‌ها در مقایسه با واکنش‌های شیمیایی مورد استفاده در موتور‌های موشکی سوخت جامد، راهکاری نسبتاً ساده با توان کمتر برای تولید نیروی پیشران محسوب می‌شوند. از نظر تئوری، گاز فشرده مورد نیاز پیشران‌های CGT رودستر می‌تواند از طریق شرکت‌های صنعتی تأمین‌کننده گاز تهیه شود؛ شرکت‌هایی مانند Air Liquide، Airgas و Linde Gas.
با این حال، ایلان ماسک در جریان این رویداد، گاز مورد استفاده در سیستم COPV و CGT رودستر را عملاً نوعی هوا توصیف کرد و به این موضوع اشاره داشت که خودرو می‌تواند گاز مورد نیاز خود را جذب، فشرده و ذخیره کند. چنین قابلیتی در صورت تحقق، بسیار فراتر از انتظارات معمول به نظر می‌رسد.
در واقع، هنوز مشخص نیست که قابلیت معلق ماندن، چرخیدن و پرواز در مسافت‌های کوتاه چه کاربرد عملی و مشخصی در حمل‌ونقل روزمره خواهد داشت. با این حال، اگر اضافه شدن بُعد سوم به حرکت خودرو‌ها قرار باشد به روند بزرگ بعدی صنعت خودروسازی تبدیل شود، باید منتظر ماند و دید تسلا چگونه این ایده را به واقعیت نزدیک می‌کند.
تسلا رودستر ۲۰۲۸ یکی از جاه‌طلبانه‌ترین پروژه‌های تسلا است که با ترکیب موتور‌های الکتریکی قدرتمند، مخازن گاز پرفشار و پیشران‌های گاز سرد، وعده شتاب‌گیری فوق‌العاده و حتی انجام حرکات پروازی را می‌دهد. این فناوری می‌تواند رودستر را از یک ابرخودروی برقی معمولی متمایز کند؛ بااین‌حال، عملکرد واقعی سیستم پیشرانش، برد حرکتی، قیمت نهایی و زمان عرضه آن همچنان به تأیید تسلا و آزمایش‌های عملی نیاز دارد.
مهم‌ترین نکته درباره این خودرو، فاصله میان قابلیت‌های نمایش‌داده‌شده و عملکردی است که می‌توان از یک محصول تولید انبوه انتظار داشت. اگر تسلا بتواند وعده‌های خود را عملی کند، رودستر جدید می‌تواند مرز‌های شتاب‌گیری و فناوری خودرو‌های برقی را جابه‌جا کند.
با وجود این، تا زمان عرضه نسخه نهایی و انتشار نتایج آزمایش‌های مستقل، قابلیت پرواز و رکورد‌های سرعت آن را باید ادعا‌هایی هیجان‌انگیز، اما تایید نشده دانست. این خودرو از پیشران‌های گاز سرد استفاده می‌کند که با آزاد کردن گاز پرفشار از مخازن مخصوص، نیروی لازم برای بلند شدن از زمین و کنترل حرکت در هوا را تولید می‌کنند.
این سیستم با فناوری موتور‌های موشکی تفاوت دارد و عملکرد نسخه تولیدی آن هنوز به‌طور مستقل تأیید نشده است. تسلا برای نسخه تراست شتاب‌گیری از صفر تا ۶۰ مایل بر ساعت، معادل حدود ۹۷ کیلومتر بر ساعت، در کمتر از ۰٫۹ ثانیه را ادعا کرده است.
بااین‌حال، این رقم هنوز به تأیید آزمایش‌های مستقل نرسیده است. این پیشران‌ها گاز ذخیره‌شده در مخازن تحت فشار را از طریق نازل‌های مخصوص به بیرون هدایت می‌کنند.
خروج گاز در جهت مشخص، نیروی پیشران ایجاد می‌کند و با تنظیم مسیر و میزان خروج آن می‌توان حرکت خودرو را کنترل کرد. تسلا هنوز برد حرکتی نسل جدید را به‌صورت رسمی اعلام نکرده است.
رقم ۶۲۰ مایل، معادل حدود ۹۹۸ کیلومتر، پیش‌تر برای نسل قبلی مطرح شده بود، اما مشخص نیست که این میزان برای نسخه بازطراحی‌شده نیز قابل دستیابی باشد. قیمت نهایی نسل جدید هنوز مشخص نیست.
تسلا پیش‌تر قیمت پایه ۲۰۰ هزار دلار و قیمت نسخه محدود فاوندرز سری را ۲۵۰ هزار دلار اعلام کرده بود؛ اما این ارقام لزوماً قیمت نسل جدید نخواهند بود. تسلا آغاز تولید رودستر بازطراحی‌شده را برای سال ۲۰۲۸ اعلام کرده است.
با توجه به تأخیر‌های متعدد نسل جدید در سال‌های گذشته، تحقق این برنامه به پیشرفت توسعه خودرو و آماده شدن نسخه تولیدی بستگی دارد. خیر؛ قابلیت‌های مطرح‌شده برای رودستر بیشتر به بلند شدن محدود از زمین، معلق ماندن کوتاه‌مدت و انجام مانور‌های نمایشی مربوط می‌شوند.
این ویژگی‌ها به معنای توانایی پرواز پایدار و پیمودن مسافت‌های طولانی مانند هواپیما نیستند و عملکرد واقعی آنها نیز هنوز مشخص نشده است.