واکنش مدیر بوگاتی به ایده موشکی تسلا رودستر ما هم در سال ۲۰۲۰ چنین ایده‌ای داشتیم
البته مدیرعامل بوگاتی ریماک از اینکه تسلا و مک‌مورتری سراغ چنین ایده‌هایی رفته‌اند، ابراز خرسندی کرد.
این خودرو که به ادعای تسلا قادر است با استفاده از پیشرانه‌های هوای فشرده از سطح زمین جدا شود و شتاب صفر تا ۹۶٫۶ کیلومتر بر ساعت را در ۰٫۸۱ ثانیه ثبت کند، نمونه‌ای از تلاش برای انتقال فناوری‌های پیشرفته فضایی به محصولات مصرفی محسوب می‌شود. با این حال، ارزیابی اهمیت این دستاورد مستلزم تفکیک ادعاهای سازنده از قابلیت‌های اثبات‌شده و بررسی محدودیت‌های فنی، اقتصادی و مقرراتی آن است. همگرایی فناوری‌های فضایی و خودرویی بر اساس گزارش نشریه ایندیپندنت، نسل جدید رودستر در مرکز آزمایش و توسعه موشکی اسپیس‌ایکس در مک‌گرگور ایالت تگزاس معرفی شده است.
انتخاب این مجموعه برای رونمایی، بیانگر ماهیت متفاوت پروژه‌ای است که با همکاری مهندسان تسلا و اسپیس‌ایکس توسعه یافته و هدف آن عبور از محدودیت‌های متعارف خودروهای اسپرت برقی است. مهم‌ترین ویژگی این خودرو استفاده از سامانه رانش مبتنی بر هوای فشرده است که برخلاف موتورهای موشکی متعارف به سوخت شیمیایی و فرایند احتراق متکی نیست. مطابق توضیحات لارس موراوی، معاون بخش مهندسی خودرو تسلا، این سامانه از دو مخزن تحت فشار با ظرفیت مجموع ۶۰۰ لیتر استفاده می‌کند که حدود ۲۵۰ کیلوگرم هوا را ذخیره کرده و آن را از طریق ۱۰ نازل رانشی آزاد می‌سازند.
چهار پیشران تعبیه‌شده در بخش عقب خودرو به‌تنهایی قادر به تولید بیش از ۸۰ کیلونیوتن نیروی رانش معرفی شده‌اند. اهمیت این معماری در آن است که سامانه رانش علاوه بر افزایش شتاب طولی، امکان کنترل وضعیت زاویه خودرو هنگام جداشدن از زمین را نیز فراهم می‌کند. پیشران‌های مستقل کنترل وضعیت می‌توانند گشتاور لازم برای تغییر جهت بدنه و اجرای حرکات چرخشی را ایجاد کنند.
با این وجود، توانایی انجام مانورهای هوایی کوتاه‌مدت نباید با قابلیت پرواز پایدار و کنترل‌شده یک وسیله نقلیه هوایی یکسان تلقی شود. استمرار پرواز به ظرفیت ذخیره انرژی، مدت‌زمان رانش، پایداری دینامیکی و امکان فرود ایمن وابسته است که اطلاعات کافی برای ارزیابی مستقل آن‌ها منتشر نشده است. شتاب ۰٫۸۱ ثانیه‌ای و محدودیت‌های فیزیکی یکی از مهم‌ترین ادعاهای مطرح‌شده در رونمایی رودستر، دستیابی به سرعت ۶۰ مایل بر ساعت معادل حدود ۹۶٫۶ کیلومتر بر ساعت در مدت ۰٫۸۱ ثانیه است.
این رقم در صورت تأیید مستقل می‌تواند معیارهای عملکرد خودروهای تولیدی را به شکل اساسی تغییر دهد. محاسبه شتاب متوسط بر اساس این داده‌ها بیانگر ان است که خودرو برای رسیدن به سرعت موردنظر باید شتابی نزدیک به ۳۳٫۱ متر بر مجذور ثانیه معادل حدود ۳٫۳۷ برابر شتاب گرانش زمین ایجاد کند. چنین شتابی به‌مراتب فراتر از توانایی متعارف خودروهای جاده‌ای متکی بر اصطکاک تایر و سطح مسیر است و استفاده از نیروی رانش مستقل از چرخ‌ها را از منظر مهندسی توجیه می‌کند.
دستیابی به این شتاب به معنای امکان بهره‌برداری ایمن و مکرر از آن در شرایط واقعی نیست. نیروهای واردشده به بدن سرنشینان، نحوه توزیع شتاب در طول زمان، محدودیت‌های سازه‌ای و عملکرد سامانه‌های ایمنی از عوامل تعیین‌کننده هستند. افزون بر این، گزارش منتشر شده نشان می‌دهد که آزمایش شتاب در فضای محدودی انجام شده و سامانه زمان‌سنجی نیز در ثبت اولیه نتایج با اختلال مواجه بوده است.
بنابراین رقم ۰٫۸۱ ثانیه در وضعیت کنونی باید به‌عنوان نتیجه اعلام‌شده از سوی سازنده شناخته شود و نه رکوردی که اعتبار آن از طریق آزمون مستقل احراز شده باشد. سامانه مکش فعال و بازتعریف آیرودینامیک خودرو نوآوری رودستر به سامانه‌های رانشی محدود نمی‌شود. تسلا از مجموعه‌ای از فن‌های مکنده در زیر بدنه استفاده کرده است که با ایجاد اختلاف فشار میان سطح زیرین خودرو و محیط اطراف، نیروی عمودی رو به پایین تولید می‌کنند.
این فناوری برخلاف سامانه‌های آیرودینامیکی متعارف که عملکرد آن‌ها به سرعت حرکت و جریان هوا وابسته است، می‌تواند در سرعت‌های پایین نیز چسبندگی قابل‌توجهی ایجاد کند. بر اساس اظهارات مهندسان تسلا، سامانه مذکور امکان دستیابی به شتاب جانبی بیش از دو برابر شتاب گرانش را هنگام عبور از پیچ‌ها فراهم می‌کند. همچنین در سرعت‌های بالا با تغییر مسیر جریان هوا و تنظیم اجزای جلو و عقب، عملکرد سامانه متناسب با شرایط حرکت تغییر می‌یابد.
بال عقب فعال نیز با تنظیم خودکار زاویه، تعادل میان نیروی عمودی و مقاومت آیرودینامیکی را مدیریت می‌کند. این فناوری از منظر دینامیک خودرو اهمیت ویژه‌ای دارد زیرا افزایش نیروی عمودی وارد بر تایرها می‌تواند ظرفیت انتقال نیرو به سطح مسیر را تقویت کند. با این حال، میزان واقعی بهبود عملکرد به ضریب اصطکاک تایر، ویژگی‌های سطح جاده، پایداری جریان هوا و انرژی مصرفی فن‌ها وابسته خواهد بود.
همچنین کارکرد سامانه مکش در شرایط بارندگی، وجود آلودگی و ناهمواری سطح مسیر از موضوعاتی است که برای استفاده جاده‌ای نیازمند ارزیابی دقیق خواهد بود. طراحی مهندسی و جایگاه راننده در آینده تسلا رودستر جدید از نظر طراحی نیز مبین تلفیق الزامات مهندسی هوافضا و خودرو است. به گفته فرانتس فون هولتسهاوزن، طراح ارشد تسلا، طراحی بدنه از هواپیمای شناسایی «SR-71» الهام گرفته و صندلی‌ها برای کاهش وزن مستقیماً در ساختار شاسی ادغام شده‌اند.
فرمان الکترونیکی بدون اتصال مکانیکی مستقیم به چرخ‌ها، کنترل الکترونیکی ترمز و پدال گاز و مجموعه آیرودینامیکی تطبیقی از دیگر ویژگی‌های معرفی‌شده خودرو جدید هستند. نکته راهبردی این پروژه به جایگاه آن در آینده محصولات تسلا مربوط می‌شود. ایلان ماسک اعلام کرده است که رودستر در بلندمدت تنها خودروی دارای رانندگی دستی این شرکت خواهد بود.
به باور کارشناسان، این موضع‌گیری نشان می‌دهد تسلا قصد دارد هم‌زمان با حرکت به‌سوی حمل‌ونقل خودران، بخش محدودی از محصولات خود را به تجربه رانندگی انسانی و عملکرد فوق‌العاده اختصاص دهد. چنین رویکردی می‌تواند رودستر را به بستری برای نمایش توانمندی مهندسی و تقویت اعتبار فناورانه برند تبدیل کند. چالش‌های ایمنی، مقررات و تجاری‌سازی با وجود قابلیت‌های معرفی‌شده، تبدیل رودستر به محصول تجاری با موانع قابل‌توجهی مواجه است.
نخستین مسئله، ایمنی سامانه‌های رانشی پرفشار و پیامدهای احتمالی نقص عملکرد آن‌هاست. استفاده از پیشران‌های قدرتمند در محیط شهری می‌تواند مخاطرات تازه‌ای برای سرنشینان، عابران و سایر وسایل نقلیه ایجاد کند. همچنین انجام آزمایش‌های هوایی بدون حضور راننده انسانی بیانگر آن است که قابلیت‌های نمایشی خودرو هنوز نباید معادل احراز ایمنی بهره‌برداری عمومی تلقی شوند.
از منظر مقرراتی نیز تفکیک میان خودروی جاده‌ای و وسیله پرنده اهمیت اساسی دارد. گزارش تکمیلی ایندیپندنت در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ تصریح می‌کند که نسخه پرنده رودستر هنوز مجوز تردد در معابر عمومی را ندارد. در نتیجه، تجاری‌سازی آن مستلزم تعیین الزامات مربوط به تأیید نوع، ایمنی عملکردی، مسئولیت ناشی از حوادث و احتمالاً مقررات هوانوردی خواهد بود.
ابهام اقتصادی پروژه مذکور نیز از دید بسیاری از متخصصان قابل‌توجه است. رودستر نخستین‌بار در سال ۲۰۱۷ معرفی شد و قرار بود از سال ۲۰۲۰ به مشتریان تحویل داده شود. برنامه کنونی تولید در سال ۲۰۲۸ به معنای فاصله‌ای تقریباً یازده‌ساله میان معرفی اولیه و آغاز تولید احتمالی است.
همچنین تسلا هنوز قیمت نهایی، ظرفیت باتری، برد حرکتی و سرعت شارژ خودرو را اعلام نکرده است. مبلغ ۵۰ هزار دلار پیش‌پرداخت رزرو نیز نباید با قیمت فروش اشتباه گرفته شود. گزارش آسوشیتدپرس و اطلاعیه‌های منتشر شده درباره رزرو خودرو نشان می‌دهند که زمان تحویل همچنان قطعی نیست.
دستاورد مهندسی در برابر واقعیت صنعتی رونمایی رودستر جدید را می‌توان تلاشی برای گسترش مرزهای مهندسی خودرو از طریق تلفیق سامانه‌های رانش فضایی، آیرودینامیک فعال و کنترل الکترونیکی پیشرفته دانست. قابلیت‌هایی نظیر شتاب اولیه بسیار بالا، ایجاد نیروی مکش مستقل از سرعت و کنترل وضعیت خودرو در هوا، در صورت تأیید و توسعه صنعتی، ظرفیت ایجاد مسیرهای تازه‌ای برای نوآوری در خودروهای عملکردبالا را دارند. با این وجود، اهمیت واقعی این پروژه به تحقق وعده‌های نمایشی محدود نمی‌شود.
معیار تعیین‌کننده، توانایی تسلا در تبدیل نمونه آزمایشی به محصولی ایمن، تکرارپذیر، قابل‌تولید و منطبق با الزامات قانونی خواهد بود. رودستر فعلاً بیش از آن که نشانه آغاز عصر خودروهای پرنده باشد، نمایانگر ظرفیت و محدودیت انتقال فناوری هوافضا به صنعت خودرو است. موفقیت نهایی آن نیز زمانی قابل ارزیابی خواهد بود که داده‌های آزمون مستقل، مشخصات تولیدی و وضعیت تأییدیه‌های قانونی در دسترس قرار گیرند.
به نقل از دیجیاتو، «ایلان ماسک» و تیمش در محل آزمایش اسپیس‌ایکس در تگزاس، از نمونه اولیه تسلا رودستر رونمایی کردند. او با اشاره به ایمیلی از سال ۲۰۱۹ توضیح داد که در آن، طرحی برای ایجاد نیروی رو به پایین ایستا را بررسی کرده بود. هدف این بود که خودروی برقی بعدی ریماک بتواند در کمتر از یک ثانیه از حالت سکون به سرعت ۹۷ کیلومتربرساعت برسد و قابلیت‌هایی مانند پرش و معلق‌ماندن در هوا داشته باشد؛ قابلیت‌هایی که تسلا اکنون در نمونه اولیه رودستر به نمایش گذاشته است.
