چرا فضاپیماهای بازگشتی معمولاً در آب فرود می‌آیند؟

مشاهده پرتاب فضاپیما به فضا تجربه‌ای شگفت‌انگیز برای علاقه‌مندان به علم است، اما بازگشت ایمن آن‌ها به زمین نیز به همان اندازه اهمیت دارد. انتخاب اقیانوس‌ها برای فرود اقیانوسی فضاپیماها تصادفی نیست و دلایل فنی و لجستیکی مستحکمی پشت آن نهفته است.

این روش به تیم‌های بازیابی کمک می‌کند تا عملیات پس از بازگشت را با حداکثر دقت و ایمنی به انجام برسانند. به گزارش گجت نیوز، فرود فضاپیماها در آب عمدتاً به دلیل قابلیت آب در جذب نیروهای عظیم برخورد با سرعت تقریبی ۲۴ متر بر ثانیه است.

کپسول‌ها برای تحمل این ضربه طراحی می‌شوند. همچنین، اقیانوس‌ها هدف وسیعی برای فرود فراهم می‌کنند.

اما فرودهای اقیانوسی چالش‌هایی دارند؛ شرایط جوی نامساعد (مانند باد یا جریان‌های خشن) می‌تواند فضاپیما را از محل تعیین‌شده دور کند. خطر غرق شدن نیز وجود دارد، چنانکه در سال ۱۹۶۱، فضاپیمای لیبرتی بل ۷ (Liberty Bell 7) با مشکل دریچه مواجه شد و فضانورد ناسا، گاس گریسوم (Gus Grissom) نجات یافت.

نیروی دریایی ایالات متحده و تیم‌های نجات ویژه عملیات بازیابی کپسول‌ها را پس از فرود در اقیانوس انجام می‌دهند. هلیکوپترها و حلقه‌های شناور به حفظ و انتقال کپسول و خدمه یاری می‌رسانند.

در آوریل ۲۰۲۶ (فروردین-اردیبهشت ۱۴۰۵ شمسی)، خدمه مأموریت آرتمیس ۲ با کپسول اوریون در آب فرود آمدند. چهار فضانورد پس از خروج، توسط هلیکوپتر به کشتی نیروی دریایی منتقل شدند.

کپسول اوریون نیز توسط غواصان نیروی دریایی با کابل وینچ به محفظه مخصوصی روی عرشه کشتی هدایت و به مرکز فضایی کندی (Kennedy Space Center) منتقل شد. ناسا پیش از این مأموریت، آزمایش‌های ضربه آب را در مرکز تحقیقات لنگلی (Langley Research Center) در ویرجینیا انجام داده و با داده‌های آرتمیس ۱ مدل‌های رایانه‌ای خود را برای فرود در آب بهبود بخشید.