علیپور: تنهاترین قهرمان ایران هستم

رضا علیپور در جریان رقابت‌های سنگ‌نوردی بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا موفق به کسب مدال نقره شد تا سومین مدال خود در تاریخ این مسابقات را به دست آورد. علیپور که با وجود مصدومیت انگشت پا به این دوره از مسابقات گذاشته بود، پس از پایان رقابت خود، گفت‌وگوی مفصلی درباره شرایط تمرینی، مشکلات دریافت ویزا و کمبود امکانات انجام داد.

او همچنین با اشاره به سن و سال خود، از احتمال پایین حضورش در دوره بعدی بازی‌های آسیایی صحبت کرد و این مدال را تقدیم مردم ایران تقدیم کرد. رضا علیپور پس از کسب مدال نقره سنگ‌نوردی بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ آیچی - ناگویا اظهار داشت: «از عزیزانی که همیشه هوای من را داشتند، تشکر می‌کنم.

این هوا داشتن بیشتر عشق و قلبی بوده است. خدا را شاکرم که برای سومین بار در بازی‌های آسیایی مدال گرفتم.

نقره شد، اما خدا را شاکر هستم. گاهی آدم آسیب بدنی و گاهی آسیب روحی می‌بیند و من هر دو آسیب را داشتم.

از لحاظ بدنی نیز آسیب داشتم و اگر انگشتم مصدوم نبود رنگ مدالم بهتر می‌شد و شاید می‌توانستم طلا بگیرم.» «دوست ندارم مردم را ناراحت کنم» علیپور ادامه داد: «هشت ماه برای بازی‌های آسیایی تمرین کردم و چند مسابقه سنگین را پشت سر گذاشتم. خیلی از کشورها به ما ویزا نمی‌دهند، اما با تمام سختی‌هایی که بود، تمرین کردیم.

سالنی که باید در آن تمرین می‌کردیم، نبود. دوست ندارم امروز از چیزهایی بگویم که خدایی نکرده باعث ناراحتی مردم شود.

دوست دارم مردم با عشقی که به من دارند، شاد باشند و همه می‌دانند چه مشکلاتی وجود دارد. این مدال را به جوانان سرزمینم تقدیم می‌کنم، که با جان و دل تلاش می‌کنند تا آینده خود را بسازند.» «احتمال حضورم در دوره بعد ۵ درصد است» دارنده دو مدال طلا و یک نقره سنگ‌نوردی بازی‌های آسیایی گفت: «دوست دارم سنگ‌نوردی آنقدر رشد کند و اردوهای خوبی داشته باشد که فقط رضا نباشد.

رضا علیپور رفتنی است؛ شروع و پایان دارد و اینگونه نیست که همیشگی باشد. سومین مدال بازی‌های آسیایی را گرفتم که قطعا لطف پروردگار بود که همیشه با من است.

احتمال اینکه در بازی‌های آسیایی آینده باشم ۵ درصد است؛ چرا که آن زمان ۳۶ ساله هستم. هنوز دوست دارم چیزهای جدیدی در زندگی تجربه کنم و خیلی از دوستان می‌دانند که چه می‌گویم.

اگر بخواهم کلمه‌ای در مورد خود بگویم این است که هیچ قهرمانی نیست که اندازه من تنها باشد. تنهاترین مرد خدا هستم و تنها به عشق مردم این مدال را کسب کردم.» «بگذارید به پای پیریِ سربازتان» علیپور در ادامه گفت: «بعد از المپیک هدفم خداحافظی بود و دیگر از تمام نداشته‌ها و گفتن‌ها خسته شده بودم.

گویا با هیچ گفتنی قرار نیست چیزی درست شود. می‌دانم این مدال در شان مردم عزیز نیست، اما این را بگذارید به پای اینکه سن سربازتان بالا رفته و پیر شده است.

هر چند که پیر این رشته هستم. این مدال را از من بپذیرید و قطعا یک روز مدال‌هایم را جایی تقدیم خواهم کرد که برای کشورم بماند؛ چرا که وقتی می‌گویم این مدال برای مردم است، دوست ندارم در خانه‌ام نگه دارم.

قطعا لطف و انرژی مردم بوده است. اگر به من بود که دو سال پیش رفته بودم.

دو مدال طلای بازی‌ها و بیست و یک مدال جهانی دارم و یکی از نابغه‌ها و اسطوره‌های این رشته هستم. اگر امروز خوشحال هستم به خاطر این است که چیزی اضافه شده است.» «مسیر اصلی، مسیر پروردگار است» او در انتها گفت: «دوست داشتم که این مدال طلا شود، اما گاهی وقت‌ها زندگی بالا و پایین دارد.

نه در عرش خبری بود و نه در فرش و تنهایی جایی که باید برنده باشید، پیش خدا است. ما می‌مانیم و خدای خودمان و این مدال و زندگی‌ها رهگذر و بازی است.

مسیر اصلی مسیر پروردگار است و امیدوارم مردم عزیز خوشحال شده باشند. می‌دانم ناقابل است و صمیمانه از اعماق وجود و قلبم عاشق مردم هستم.

باشد که پروردگار، سرزمین پارسی را در آغوشش بگیرد.»