نماینده مجلس: اقلیتی از نمایندگان برخلاف دستور رهبری جامعه را دچار التهاب می کنند

تأکید ایشان بر وحدت و انسجام، صرفاً دعوتی اخلاقی برای پرهیز از اختلاف نیست؛ بلکه ناظر به یک ضرورت سیاسی و اجتماعی است. جامعه‌ای که در معرض فشارهای بیرونی، تهدیدهای امنیتی و جنگ روانی قرار دارد، بیش از هر زمان دیگری به سرمایه‌ای به نام انسجام نیازمند است؛ سرمایه‌ای که اگر تضعیف شود، هزینه‌های اختلاف تنها به عرصه سیاست محدود نمی‌ماند و می‌تواند به جامعه نیز سرایت کند.

طبیعی است که مجلس محل طرح دیدگاه‌های متفاوت باشد و نمایندگان نیز حق دارند عملکرد دولت، وزرا و دیگر بخش‌های حاکمیت را نقد کنند. اساساً نقد و اختلاف‌نظر، لازمه فعالیت سیاسی و یکی از کارکردهای طبیعی مجلس است.

اما میان «نقد» و «تفرقه‌افکنی» تفاوتی اساسی وجود دارد. نقد، اگر مسئولانه و معطوف به حل مسأله باشد، به اصلاح امور کمک می‌کند؛ اما هنگامی که اختلاف‌نظر با ادبیات تحریک‌آمیز، اتهام‌زنی یا دامن زدن به شکاف‌های اجتماعی همراه شود، دیگر نمی‌توان آن را صرفاً در چارچوب رقابت سیاسی تعریف کرد.

اهمیت این موضوع زمانی بیشتر می‌شود که رهبرانقلاب در پیام خود، وحدت را صرفاً راهکاری برای عبور از یک مقطع خاص ندانسته، بلکه آن را «سنگ بنای اصلی» دستیابی به تمدن اسلامی دانسته و برای تحقق آن از اتحاد، دفاع متقابل، همکاری و هم‌افزایی سخن گفته‌اند. بنابراین وحدت، دراین نگاه، یک ضرورت مقطعی برای روزهای بحران نیست؛ بلکه بخشی از مسیر حکمرانی، پیشرفت و اقتدار کشور است.

از این منظر، مسئولیت حفظ وحدت تنها برعهده اکثریت جامعه نیست؛ نخبگان سیاسی و مسئولان بیش از دیگران باید مراقب ادبیات و رفتار خود باشند. جامعه از سیاستمداران می‌آموزد که اختلاف را چگونه مدیریت کند.

اگر مسئولان اختلاف نظر را به دشمنی تبدیل کنند، جامعه نیز به‌تدریج همین الگو را بازتولید خواهد کرد. با وجود همه این تأکیدها، متأسفانه همچنان شاهد هستیم که اقلیتی پرسر و صدا و پرحاشیه با برخی اظهارات و اقدامات خود بر طبل اختلاف و تفرقه می‌کوبند و به ایجاد دودستگی و التهاب در جامعه دامن می‌زنند.

این درحالی است که در شرایط کنونی، بیش از هر چیز به آرامش، عقلانیت و همدلی نیاز داریم و نباید اجازه دهیم هیاهوی یک اقلیت، فضای سیاسی و اجتماعی کشور را تحت تأثیر قرار دهد. من به‌عنوان نماینده مجلس و کسی که در تعریف چارچوب وحدت و انسجام، رهنمودهای رهبر انقلاب را فصل‌الخطاب می‌دانم، معتقدم نباید اجازه داد اقلیت پرحاشیه، نبض مجلس و فضای سیاسی و اجتماعی کشور را در دست بگیرد و با رفتار و اظهارات خود بر التهاب جامعه بیفزاید.

این به معنای محدود کردن نقد یا نادیده گرفتن اختلاف نظرها نیست؛ بلکه به معنای آن است که نقد و رقابت سیاسی باید در چارچوب قانون، اخلاق و منافع ملی دنبال شود. امروز از اکثریت مجلس و جامعه انتظار می‌رود بدون توجه به هیاهو و سر و صدای جریان‌های حاشیه‌ساز، بر نقاط اشتراک تمرکز کنند و اختلافات را به مسأله اصلی کشور تبدیل نکنند.

ما می‌توانیم در بسیاری از موضوعات سیاسی و اجرایی با یکدیگر اختلاف‌نظر داشته باشیم، اما در دفاع از منافع ملی، امنیت و تمامیت کشور باید یکدل و یکصدا باشیم. در برابر دشمن خارجی، اختلافات داخلی نباید به نقطه ضعف کشور تبدیل شود.

حفظ وحدت به معنای کنار گذاشتن همه اختلاف‌نظرها نیست؛ بلکه به این معناست که اجازه ندهیم اختلافات، برمنافع مشترک و مصالح ملی غلبه کند. این همان ضرورتی است که پیام رهبرانقلاب در هفته وحدت بار دیگر پیش روی همه ما قرار داده است.